پایان نامه ها

اتصال دانه به دانه ي آنها ، يك منحني به دست مي آيد كه ارتفاع كف نشيمن گاه آخري ، بسيار بزرگتر از رديف جلوست و معرف شيب كف است.
صندلي ها و نحوه انتظام آنها :
حد اقل عرض از محور دسته ي يك صندلي تا محور دسته ي ديگر ، نبايد از 50 سانتي متر كمتر باشد كه براي راحتي بيشتر ، اين اندازه ، 55 سانتي متر اختيار مي شود .حد اقل عمق كف نشيمن نبايد كمتر از 40 سانتي متر باشد . فاصله ي ميان محور قائم يك صندلي با صندلي رديف جلويي ، 85 تا 90 سانتي متر بايد باشد . فاصله ي لبه ي نشيمن هر صندلي تا صندلي رديف جلويي ،براي صندلي ها ي ثابت ، حد اقل 60 سانتي مترو براي صندلي هاي تاشو ، 40 سانتي متر بايد باشد .ارتفاع محل پشتي صندلي از كف زمين ، بين 89 تا 90 سانتي متر در نظر گرفته مي شود. شيب پشتي صندلي ، به گونه اي است كه با خط افق ، زاويه ي 105 درجه مي سازد . محدوديت تعداد صندلي ها در هر رديف از نقطه نظر ايمني ، راحتي ، و سهولت حركت در سطح سالن ، اهميت دارد . به طور كل حد اكثر تعداد صندلي ها در رديفهايي كه از دو طرف به راهرو متصل مي شوند ، 20 صندلي و در صورتيكه از يك طرف به راهرو متصل مي شوند ، به 10 صندلي محدود مي شود.براي كمك به مسأله آكوستيك و داشتن صداي خوب ، صندلي هاي مجاور ديوارها ، بايد حداقل يك متر از ديوار فاصله بگيرند و صندليهايي كه در گوشه ي سالن واقع ميشوند ، 1.5 متر از گوشه فاصله داشته باشند.براي معلولين ، بايد به ازاي هر 100 صندلي ، يك فضاي خالي جهت استقرار صندلي چرخدار وجود داشته باشد . همچنين محل استقرار صندلي ها ، به گونه اي بايد باشد كه با قرار گرفتن صندلي چرخدار در آن محل ، راهرويي بين رديف صندلي ها مسدود نشود .
صحنه ي نمايش يا سن :
سن سالن كنسرت به عنوان اصلي ترين بخش واحد كنسرت محسوب مي شود و با توجه به محدوديت فضا و بودجه ، شكلها و ابعاد مختلفي خواهد داشت . در سالنهاي تئاتر ، با توجه به زنده بودن نمايش و لزوم جابجايي دكورها در زمان اندك ، هر چه عمق سن و در نتيجه لايه هاي آن بيشتر باشد ، بهتر است اين عمق مناسب در يك سالن تئاتر ، بين 13 تا 17 متر پيشنهاد مي گردد كه البته در فضاهاي محدود ، مي تواند كمتر نيز باشد ولي در اينصورت ، جابجايي دكورها ، مشكلتر مي شود .سن ها با توجه به فرم زمين و نحوه ي آرايش فضا مي تواند به فرم هاي گوناگون قطاع دايره ، مستطيل ، مربع و … طراحي گردد اما به هر صورت ، رعايت دسترسي و حريم ها ، از اهم نكاتي است كه بايستي رعايت گردد. ارتفاع سن را با توجه به استانداردها بين 09 تا 1.3 در نظر مي گيرند.
آكوستيك در آمفي تئاتر :
مسأله آكوستيك در آمفي تئاتر از مهمترين مسائل مورد بحث است. اگر اندازه ي سالن تئاتر ، كمتر از 300 متر مربع باشد ، لازم نيست كه از نظر آكوستيكي كاري انجام دهيم ، ولي با افزايش اندازه و حجم آمفي تئاتر ، مسأله آكوستيك اهميت خاصي پيدا مي كند . در بحث آكوستيك ، مسأله فقط صدا وجلوگيري از ميرائي صوت جهت رسيدن صوت به گوش آخرين و دورترين نفر ميباشد. در واقع بايد زمان ميرائي صوت را افزايش داد.سطوح محدب و نامنظم به پراكندگي امواج صوتي كمك مي كند . گنبدها ، تاقها و ساير سطوح بزرگ مقعر ، مي توانند مشكلات آكوستيكي ايجاد نمايند . فرم سقف هاي كاذب مي تواند در هدايت صوت مو ثر باشد . در كنسرت ها ، براي طولاني شدن زمان انعكاس اصوات ، لازم است ارتفاع سقف را بيشتر انتخاب كنند. همچنين با انتخاب مصالح مناسب و مقاوم ، مي توان توأمان از اتلاف صوت و انعكاس آن جلوگيري نمود ، كه متخلخل بودن و عدم صلبيت آنها ، از جمله مسائل بسيار مهم است.براي داشتن صداي خوب ، صندلي هاي مجاور ديوارها ، ( ديوارهاي جانبي و عقب سالن ) بايد حداقل 1 متر از ديوار فاصله بگيرند و صندليهايي كه درگوشه ي سالن واقع مي شوند ، بايد 1.5 متر از گوشه فاصله داشته باشند . هنگامي كه تماشاچيان بر روي صندلي ها نشسته اند ، خود جاذب صوت در سالن مي باشند . دراين حالت ، جنس صندلي ها ، تأثيري در جذب صدا ندارد . اما زماني كه صندليها خالي هستند ، جنس آنها بايد جاذب صوت باشد تا پر و خالي بودن آنها تغييري در كيفيت صدا ايجاد نكند.يك سالن آكوستيك ايده آل ، داراي تعداد معيني از انعكاسات طبيعي با شدت مساوي است و اين عمل با ايجاد شكستگي هايي در ديوار مسطح و همچنين ايجاد شيي در سقف و كف و استفاده از مواد جاذب صدا ، امكان پذير خواهد بود.
ريز فضاهاي آمفي تئاتر:
1 – سالن حضار
2- سن و فضاهاي پشت صحنه كه عبارتند از :
الف )اتاق گريم
ب ) اتاق تمرين
ج ) آرشيو
د ) اتاق تعويض لباس
ه ) سرويس بهداشتي
_ اتاق پروژكتور
4 _ اتاق كنترل نور و صدا
سطح صفحه نمايش:
مفيد ترين صفحه نمايش صفحه اي است كه مربعي شكل باشد. زيرا امكان پخش هر نوع تصوير افقي و عمودي را به همان خوبي تصوير مربعي فراهم مي آورد يك تصوير تكي احتياج به چنين صفحه نمايشي دارد. همانگونه كه يك تصوير دو تايي نياز به صفحه نمايشي با دو برابر عرض تصوير مربعي دارد طوري كه دو تصوير در كنار يكديگر قرار گيرند.تعيين حداقل اندازه لازم تصوير براي يك سالن با اندازه هاي مشخص، كار ساده اي است. براي صفحه نمايشي با سيستم پخش از جلو حداقل اندازه برابر يك ششم فاصله بين صفحه نمايش و دورترين فرد 7 خواهد بود. زماني / تماشاگر مي باشد براي صفحه نمايشي با سيستم پخش از پشت ضريب تقسيم 5برابر 13متر باشد حداقل / كه فاصله ميان صفحه نمايش با سيستم پخش از جلو آخرين رديف بينندگان، برابر 7 اندازه تصوير برابر 230 سانتيمتر خواهد بود، اما در يك صفحه نمايش با سيستم پخش از پشت و با همان فاصله حداقل اندازه تصوير بايد 183 سانتيمتر باشد اين محاسبات بنابراين فرض استوار هستند كه لوازم واوليه كار كه تشكيل دهنده وسايل جهت نمايش هستند داراي حداقل استاندارد هاي لازم باشند.
5-3-12- کتابفرهنگسراي موسيقي
مهمترين نکته اي که در طراحي اوليه ي کتابفرهنگسراي موسيقي بايد مورد توجه قرار گيرد، آرامش و سکوت و محيط مطبوع آن است که هم به محل استقرار آن در مجموعه و هم به مصالح به کار رفته در آن مربوط مي شود.
– تابش مستقيم نور خورشيد از کتابفرهنگسراي موسيقي نامطلوب است. لذا حتي المقدور سعي شود نور کتابفرهنگسراي موسيقي از طريق جبهه ي شمالي تامين شود.
– از آشکارسازهاي گرما و دود استفاد شود، از روش آب پاشيدن دوري کنيد زيرا آسيب آن براي کتاب بيش از آتش است.
– در بخش کتب مرجع براي هر ۱۰۰۰ جلد کتاب مساحت ۱۰ متر مربع اختصاص داده مي شود.
– در فضاي دسترسي باز؛ ۱۵ متر مربع بر ۱۰۰۰ جلد کتاب (حداقل ۱۰۰ متر مربع) اختصاص داده مي شود.
– ميز مطالعه براي خواننده کتاب ۶۰۰×۹۰۰ ميليمتر مربع است و به ازا هر نفر ۲۵/۲ متر مربع فضا براي مطالعه اختصاص داده مي شود.
– فضاي ميان قفسه ها بايد حداقل ۴/۱ -۳/۱ متر عرض داشته باشند.
– راهرو ميان قفسه ها نبايد بيش از ۳ متر طول داشته باشند.
– همه ي کتابفرهنگسراي موسيقي ها به يک اتاق کار کوچک (۱۰ متر مربع) و انباري کتاب مجهز به قفسه بندي (۵ متر مربع) نياز دارند.
5-3-13نورپردازي در فرهنگسراي موسيقي :
در فرهنگسراي موسيقي ‌ نورگيري به دو منظور انجام مي‌شود: نورگيري به منظور تامين روشنايي يكنواخت طبيعي براي فضاهاي بزرگ و نورگيري به منظور روشنايي سطوح با ديوارهاي نمايشي كه در هر دو مورد ممكن است با نورپردازي مصنوعي تقويت شود. اصل كلي در نورگيري طبيعي فرهنگسراي موسيقي ‌ اين است كه به صورت استفاده از تابش مستقيم آفتاب نباشد. نورگيري مي‌تواند از طريق پنجره‌هاي جانبي اطاقها و يا از طريق سقف صورت گيرد، كه حالت دوم مربوط به فضاي بازمياني و گالري‌هاي طبقه آخر مي‌باشد. در حالت اول پنجره بايد به نحوي طراحي شود كه تابش اشعه خورشيد به داخل فضا صورت نگيرد (مثلاً ايجاد سايه بان) و يا بايد به كركره‌هاي مناسب (چوبي ـ آلومينيومي) مجهز گردد. پنجره‌ها بايد حتي المقدور به سقف نزديك باشند تا سطح نمايشي ديوارها را اشغال نكنند. سطح كلي پنجره‌ها به حجم فضاي داخلي و نوع اقليم محل بستگي دارد. مثلاً در محل‌هايي كه هوا بيشتر ابري يا مه آلود است پنجره‌ها بايد بزرگتر انتخاب شوند.نــورگيري از سقف به طرق مختلف امكان پذيـــر است و مي‌تواند به طور مستقيـم و يا غير مستقيم صورت گيرد. نورگيري مستقيم از طريق دريچه‌هاي شيشه‌اي كه در سقف تعبيه مي‌شوند انجام مي‌شود. شبكه قابهاي اين دريچه‌ها مي‌تواند از فلز و يا بتن مسلح باشد و شكل آنها، اندازه شيشه‌ها و نوع شيشه و همچنين محل قرارگيري آنها را معمار تعيين مي‌كند. در اين دريچه‌ها معمولاً از شيشه‌هاي شفاف استفاده نمي‌شود تا از تابش مستقيم نور آفتاب جلوگيري شود. انواع شيشه‌هاي مورد استفاده، شيشه‌هاي ضخيم و كدر، شيشه‌هاي نشكن و شيشه‌هاي مخصوص مي‌باشند.در شيشه‌هاي مخصوص، يك شبكه تور سيمي‌وجود دارد به طوري كه در صورت شكستن از افتادن لكه‌هاي آن و بروز خطرات احتمالي جلوگيري مي‌شود. متاسفانه برخي از شيشه‌هاي توردار داراي ضخامت زياد و رنگ سبز كثيف و كدر مي‌باشند كه نور حاصل از آنها محيطي بي روح را به وجود مي‌آورد. انواع ديگر شيشه‌ها عبارتند از:
شيشه سنگي (شيشه زير) كه بهتر از شيشه شيري (كه از خمير غير شفاف ساخته مي‌شود) نور مي‌دهد.
ترمولوكس (Thermolux) كه شامل دو صفحه شيشه‌اي با لايه‌اي نازك از پشم شيشه بين آنها است شفافيت اين نوع شيشه تقريباً نصف شيشه سنگي است، ولي خوش‌منظر بوده و نور را به خوبي منتشر مي‌كند. همچنين هواي داخل الياف پشم شيشه به طور قابل ملاحظه‌اي از انتقال حرارت مي‌كاهد.
شيشه دو لايه ترموپان (Thermopane) كه لايه نازكي از هوا بين دو لايه شيشه قرار دارد. اين نوع نيز عايق حرارتي خوبي محسوب مي‌شود، اما هزينه آن زياد است.
هنگامي‌كه اندازه شيشه‌ها بزرگ در نظر گرفته مي‌شود، مسئله احتمال شكستن آنها اهميت بيشتري پيدا مي‌كند، در اين گونه موارد مي‌توان بجاي شيشه از پلكسي گلاس يا پرس پكس و يا سايرشيشه‌هاي پلاستيكي استفاده كرد.از ويژگي‌هاي اين مواد مي‌توان به‌شفافيت،سختي وسبكتر از شيشه‌بودنآنهااشاره كرد.در نورگيري غيرمستقيم از سقف، اضافه بر دريچه شيشه اي، يك سقف شفاف نيز در فاصله مناسبي از دريچه در نظر گرفته مي‌شود. براي اين منظور، يك حجم يا اطاقك روي پشت بام ساخته مي‌شود كه سطح بالايي با سطوح جانبي آن دريچه‌هاي نورگير مي‌باشند و سطح پايين كه همتراز سقف اطاق است، سقف شفاف را تشكيل مي‌دهد. در اين سيستم كه سيستم مانيتور نيز ناميده مي‌شود شكل، اندازه و تعداد و محل قرارگيري اطاقك‌ها مي‌تواند برحسب نظر معمار متفاوت باشد. نورگيري ممكن است از تمام دريچه‌هاي جانبي اطاقك و يا به تشخيص معمار فقط از يك يا دو جهت انجام گيرد. برجسب طرز نصب سقف شفاف، اين سيستم مي‌تواند عايق حرارتي نيز محسوب گردد.فاصله سقف شفاف (كه معمولاً از شيشه‌هاي مات ساخته مي‌شود) تا دريچه بايد به نحوي باشد كه انتشار مناسب و منظم نور را تامين كند. سطح سقف شفاف مي‌تواند بزرگتر از قسمت نورگيري سقف انتخاب شود كه در اين حالت، از سقف اطاق آويزان خواهد بود. اين نوع سقف‌هاي شفاف مي‌توانند به منظور افزايش شدت نور به تجهيزات نور مصنوعي نيز مجهز شوند. براي جلوگيري از وزن زياد، سقف‌هاي شفاف بزرگ را مي‌توان به صورت نوارهايي، كه به صورت يك در ميان در فاصله‌هاي متفاوت و مناسبي از سقف اطاق آويزان مي‌شوند، ساخت. نورگيري طبيعي براي ديوارهاي نمايشي معمولاً از سقف صورت مي‌گيرد. در اين حالت شكل سقف شفاف به صورت نواري، با عرض مناسب در بالاي ديوار مي‌باشد. به اين ترتيب از پراكندگي و انتشار نور در ساير قسمت‌هاي اطاق تقريباً جلوگيري مي‌شود، به طوري كه اين بخش‌ها كم و بيش در تاريكي نسبي قرار دارند و محيطي مناسب جهت ديد بازديدكنندگان ايجاد مي‌گردد. چنانچه ضرورت ايجاب كند كه نور روي چند اثر هنري متمركز گردد، بهترين راه حل اين خواهد بود كه پروژكتورهايي‌كه لنزآنها همتراز سقف است درنظر گرفته‌شوند و به‌اين ترتيب از نوار مصنوعي استفاده گردد.همراه با تمهيدات مربوط به نورگيري، براي نصب تابلوهاي ديواري نيز بايد پيش بيني‌هاي لازم در هنگام طراحي به عمل آيد. يكي از روشها، نصب شيارهاي فلزي به شكل “I” يا “L” در سقف و نزديك ديوار است. در اين روش، تابلوها با ريسمان‌هاي مخصوص يا سيم از قلابهايي كه مي‌توانند به سهولت داخل شيار حركت كنند، آويزان مي‌شوند و به اين ترتيب مي‌توان برحسب ضرورت محل تابلوها را در امتداد شيار تغيير داد.
نورپردازي در فرهنگسراهای موسیقی ‌يك فاكتور بسيار مهم در ارايه مناسب آثار است و در نحوة آن اصول كلي زير مهم است:
الف) تقليل اشتغال ذهني و پريشاني حواس بازديدكنندگان و تأكيد بر تمركز ديد.
ب) انتقال تدريجي چشم از روشنايي فضاي باز به درجات پايين‌تر نور در فضاي بسته.
ج) كاهش زيان‌هاي احتمالي نور به ويژه اشعه‌هاي ماوراءبنفش كه در مدت طولاني مي‌توانند اثرات مخربي داشته باشند.
د) امكان نورپردازي مناسب در تمام ساعات استفاده از فرهنگسراي موسيقي كه اگر اين ساعات شامل بعد از غروب آفتاب باشد استفاده از نور مصنوعي مناسب اجتناب‌ناپذير است.
ه) اقتصادي بودن نورپردازي.
عليرغم آنكه با هر دو نوع نور طبيعي و مصنوعي مي‌توان روشنايي فرهنگسراهای موسیقی ‌را تأمين كرد، در ادامه به بررسي مزيت‌ها، محدوديت‌ها و الزامات هر يك از اين دو شيوه خواهيم پرداخت. در اينجا ذكر يك نكته لازم است و آن اينكه مي‌توان در ساعات مناسب روز ( صبح تا ساعت قبل از غروب آفتاب) از نور طبيعي استفاده كرد و آنگاه لامپ‌ها و پروژكتورها فعاليت خود را آغاز كنند.
نورپردازي طبيعي:
امروزه روشنايي برق با سهولت انتقال، قابليت تطبيق، عدم تغيير در اشياء، قابليت بيشتر ارزش دادن به آثار هنري و معماري، … نه تنها تناوبي را در استفاده از روشنايي روز فراهم مي‌كند، بلكه مي‌تواند جانشيني براي آن محسوب شود. با اين حال هنوز روشنايي روز جدا از اقتصادي بودن

متن کامل پایان نامه ها در 40y.ir

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *