پایان نامه ها

منبع تحقیق درمورد جبران خسارت، نقض حقوق

سال نسبت به کتاب هايي که قبلاٌ چاپ نشده به تصويب برسانند.متعاقب آن بسياري از ايالات مبادرت به وضع قوانيني درحمايت ازکپي رايت کردندکه اکثريت آنها به وضوح برگرفته از” قانون آن” انگلستان بودند.111
با توجهي که در بدو استقلال ايالات متحده به موضوع کپي رايت شد ،قوانيني دراکثر قريب به اتفاق ايالات درحمايت ازکپي رايت تصويب شد.حتي اين موضوع درايالات متحده تا آنجا اهميت داشت که حمايت ازکپي رايت در قانون اساسي آمريکا هم گنجانده شد.بند هشتم ازبخش 8 ماده 1 قانون اساسي آمريکا که به بندکپي رايت شهرت يافته ، به کنگره اختيارداده است که پيشرفت دانش وهنرهاي مفيدرا ازطريق اعطاي حق انحصاري به مخترعان و مؤلفان نسبت به اختراعات و آثارشان براي مدت معين ، تأمين نمايد. بر اين مبنا ” قانوني براي تشويق آموزش به وسيله تأمين نسخ نقشه ها،نمودارها وکتابها براي مؤلفان و مالکان آن ها در طي زمان هاي مشخص شده در آن” در سال 1790 به تصويب کنگره ي آمريکا رسيد که اقتباسي بود از قانون 1710 انگلستان. به موجب اين قانون به مؤلفاني که شهرونديامقيم ايالات متحده بودند و همچنين به ورثه ومنتقلً اليهم ايشان نسبت به کتابها ،نقشه ها و نمودارها وطرح هاي هندسي آن ها حق نشري به مدت چهارده سال داده شدکه درپايان اين دوره در صورتي که مؤلف در قيد حيات بود،دروه ي حق نشر به مدت چهارده سال ديگر براي او و اگر زنده نبود ، براي ورثه يا منتقلً اليه او تمديد مي شد.مجازات نقض حق نشرعلاوه برضبط نسخه هاي غيرقانوني عبارت بوداز جريمه اي برابر با پنجاه سنت در ازاي هر صفحه اي که بدون مجوز نشر يافته بود.112 بعدها با اقتباس ازقانون 1790 به عنوان قانون مادر،قوانين متعدد ديگري نيز براي اصلاح و حمايت مؤثرتر ازکپي رايت به تصويب ايالات متحده رسيد که هريک از آنها مواردي را براي بهبود قوانين قبلي کپي رايت باخود همراه داشتند.
در سال 1909 قانوني در ايالات متحده به تصويب رسيد که کليه قوانين قبلي را نسخ ومقرراتي جامع را در خصوص تمامي موضوعات کپي رايت من جمله آثارادبي،هنري ،نمايشي ، موسيقايي و سايرمواردوضع کرد.به موجب اين قانون ،کپي رايت به وسيله انتشار اثرو اخطار قانوني کپي رايت، نافذ و با ثبت دو نسخه ي توديع شده در اداره ي کپي رايت بلافاصله پس از انتشار ،کامل مي گردد.شرط توليد اثردر ايالات متحده که در قوانين قبلي وجود داشت ، نيز در اين قانون همچنان حفظ شد ، بدين معناکه آثاري مورد حمايت قرارمي گرفتندکه حروفچيني ،چاپ و صحافي آن ها درداخل کشور انجام شده باشد.درمورد آهنگ سازان اختيار اجراي موسيقي ساخته شده به آنان داده شد.دوره ي کپي رايت بيست و هشت سال تعيين شدکه به مدت بيست و هشت سال ديگر هم قابل تمديد بود..حق اجرا مشمول کپي رايت بود وآاثار منتشرنشده با ثبت مخصوص به طور ويژه مورد حمايت قرارمي گرفتند.113 اين قانون نيزبعدها به موجب قوانين وضع شده بعدي اصلاح شد و به مرور تصاوير متحرک ، اسم تجاري و ضبط صدا نيز مشمول حمايت کپي رايت قرار گرفتند.
در سال 1976 قانون بازنگري مقررات کپي رايت به تصويب رسيد.اين قانون مقررات مربوط به کپي رايت را مورد بازنگري همه جانبه قرار داد وسيستم دوگانه ي کپي رايت مبتني بر کامن لو و قوانين موضوعه را ملغي کرد و به جاي آن نظام فدرال واحدکپي رايت را براي حمايت از آثار منتشر شده و منتشر نشده که حوزه ي وسيعي از موضوعات از جمله آثار ادبي و هنري ، موسيقي ، نمايشي ، پنتوميم ، رقص ، تصويرگري ،گرافيک، مجسمه سازي، تصاوير متحرک و ساير آثار صوتي – تصويري و نيز ضبط صدا را در بر مي گرفت ، برقرار ساخت.اين قانون قانون قبلي در مورد حمايت از ضبط صدا را ابقا نمود ، اما حمايت از اين آثار را به حق تکثير مجدّد آن ها محدود کرد و در باره پخش راديو – تلويزيوني يا اجراي عمومي آن ها مقرراتي را برقرار نساخت.اين قانون همچنين برنامه هاي کامپيوتري را به عنوان موضوع کپي رايت به رسميت شناخت.114
در حقوق ايالات متحده براي حمايت از آثار ادبي و هنري سه شرط اساسي “اصالت”115،”خلق اثر ” 116 و “تثبيت اثر “117 وجود دارد. بنابراين کپي رايت درخصوص آثاراصيلي مطرح مي شودکه دروسيله ملموسي متبلور و تثبيت شده باشد و بتوان از طريق آن وسيله ،اثر مورد نظر را دريافت کرد يا به هرترتيبي با آن ارتباط برقرار نمود.118
يکي از اصلاحات و تغييرات اساسي در قانون کپي رايت سال 1976 ، تغيير مدت حمايت از آثار بود که در انطباق با کنوانسيون برن ، پنجاه سال از زمان مرگ مؤلف تعيين شد که البته بعدها دراصلاحات بوجودآمده ، اين دوره به هفتاد سال پس ازمرگ مؤلف افزايش يافت.119دراين قانون از دارنده ي کپي رايت به عنوان مالک120 ياد شده و حق او بر اثر نيزمالکيت121 دانسته شده است.حقوق انحصاري درآثار مشمول کپي رايت شامل حق تکثير يا تجويز آن ،تهيه آثار اشتقاقي،توزيع نسخ آثار ازطريق فروش ياکرايه يا امانت دادن آنها وحسب مورد اجرايا نمايش عمومي اثر مي شد.
قانون سال 1976 اگرچه همچنان چارچوب اصلي حقوق کپي رايت رادرايالات متحده امريکا تشکيل مي دهد ، اما اين قانون طي سالهاي پس از تصويب نيز همچنان مورد اصلاح و بازنگري قرار گرفته است تا از يک طرف تعهدات ناشي از معاهده برن ،موافقتنامه جنبه هاي تجاري مالکيت فکري (تريپس) ،معاهده کپي رايت وايپو و .. را محقق گرداندو از طرف ديگرچالش هاي حوزه مالکيت فکري ناشي ازتوسعه ي فن آوري ديجيتال واينترنت را حل و فصل نمايد.122
3-5. تاريخچه ظهور کنوانسيون هاي بين المللي حمايت از مالکيت فکري در زمينه حمايت از حقوق مالکيت ادبي و هنري در حوزه خارجي و بين المللي ، مي توان گفت همواره در طي قرون گذشته مسأله حقوق پديد آورندگان در جهان مطرح بوده است، اما ضمانت اجراهاي درستي وجود نداشته ودر ميان انواع گوناگون آثار تحت شمول مالکيت فکري، تنها کتاب چون قدمت بيشتري داشته است ،از حمايت بيشتري برخوردار بوده است.اما ازآنجا که توجه و تعلق خاطر پديدآورندگان به حقوق اخلاقي و معنوي خود امري است که ريشه در تمايلات ذاتي بشر و به ويژه خويشتن دوستي او دارد و بعيد است که بتوان زمان يا مکاني را يافت که انسان ها از چنين تمايلات و تعلق خاطرهايي به دور باشند و از تعرض به مخلوقات فکري خود احساس و ابراز ناراحتي نکنند،لذا تقريباٌ در همه جوامع ،انتقاع و استفاده از اثر ديگري ،بدون رضايت و اجازه او ، امري قبيح و ناشايست تلقي مي شده است.پس درطول تاريخ همواره مسأله حقوق پديدآورندگان مطرح بوده است.اما در آن زمان هم گونه هاي آثار تحت شمول مالکيت فکري محدود بوده است و هم اينکه در صورت نقض اين حقوق،ضمانت اجراهاي کيفري وحقوقي مناسبي وجود نداشته است.اما مي توان به طور قاطع بيان کرد که ريشه هاي حمايت از اين حقوق به بوجود آمدن صنعت چاپ و تکثير در اروپاي قرن پانزدهم بوسيله گوتنبرگ در آلمان و امکان نشر و تکثير به تعداد انبوه و به همان نسبت امکان تجاوز به حقوق پديدآورندگان برمي گردد.اگرچه تا مدتها اين حقوق به طور پراکنده و با امتيازات سلطنتي رعايت مي شد و براي نقض آن نيز مجازاتهاي گوناگوني اعم از ضبط آثار انتشار يافته غيرقانوني به نفع مالک اثر ،جريمه نقدي که توأماٌ بايد به شخص پادشاه و همچنين مالک پرداخت مي شد،در نظرگرفته شده بود وحتي در ايتاليا دربار پاپ مدعي صلاحيت خود نسبت به کپي رايت و امتيازات آن در سراسر ايتاليا با ضمانت اجراي عذاب روحي شده بود و اين نشان مي دهد که توسل به عذابهاي ديني نيز درجهت حمايت از حق مؤلف در گذشته رواج داشته ،”ولي اولين قانوني که در سطح دنيا از حق مؤلف رسماٌ حمايت نمود ، ” قانون آن ” بود که در سال 1709 در پارلمان انگلستان به تصويب رسيد.اين قانون به پيشبرد رقابت در کار انتشار با محدود کردن حق انحصاري به ناشر و شناختن مؤلف به عنوان کسي که حق اجازه نسخه برداري از اثرش در اختيار اوست ، توجه داشت.”123 اين قانون که پايه و اساس مفهوم نوين مالکيت ادبي و هنري در همه جهان را تشکيل داده و با ظهور صنعت چاپ مرتبط بود ،متضمّن شرايطي براي حمايت از اثر از قبيل ثبت اثر و توديع نسخه هايي از آن در مرجع ذي ربط (اتحاديه فروشندگان نوشت افزار) نيز بود.نقض قانون مزبور مجازاتهايي شديد را در برداشت: “ضبط کتاب ها به علاوه ي جريمه اي معادل يک پني به ازاي هر ورق چاپ شده از آن ها که اين جريمه هم مانند قوانين قبلي بين شاکي و شاه تقسيم مي شد.”124اين قانون تقريباٌ مورد اقتباس تمامي کشورهاي اروپايي و حتي ايالات متحده آمريکا قرار گرفت و اين کشورها با الهام از قانون انگلستان ، قوانيني را در حمايت از مالکيت فکري در کشورهاي خود وضع نمودند.
يکي از اصول تثبيت شده کپي رايت ، ماهيّت سرزميني بودن آن است ؛ بدين معناکه قانون کپي رايت هر کشور،تنهادرمحدوده مرزهاي آن قابل اعمال است و درگذشته براي اينکه آثاردرخارج ازکشور نيزمورد حمايت قرار بگيرد ، آن کشور مي بايست با کشورهايي که آثار در آنجا استفاده مي شد ،توافقنامه هاي دوجانبه يا چند جانبه منعقد مي نمود.
در اواسط قرن نوزدهم اين توافقنامه ها بين کشورهاي اروپايي انعقاد يافت ، اما آنها جامع نبودند.اما پيش از قرن نوزدهم کپي رايت عمدتاٌ در داخل مرزهاي کشورهاي اروپايي مدنظر بود.به مرور تحولات اجتماعي و سياسي ،تا حد زيادي تقاضا براي آثار ادبي – هنري را افزايش داد و هرميزان که تبادلات تجاري ، مسافرت ها و ارتباطات ميان کشورها افزايش مي يافت ،کتابها و آثار چاپي بيشتري ،درخارج از مرزهاي کشورها به فروش مي رفتند وبا رشد صادرات آنها ، مشکل بهره برداري غيرمجاز در سطوح بين المللي نيز گسترش يافت ودر نتيجه ي نياز به سيستمي واحد براي حمايت از اين آثار ،نخستين قرارداد بين المللي براي حمايت از حقوق پديدآورندگان در تاريخ 9 سپتامبر 1886در شهر برن واقع در کشور سوئيس منعقد گشت و کنوانسيون حمايت از آثار ادبي و هنري برن نام گرفت.125 متن کنوانسيون سال 1886 چندين بار اصلاح شد.نخستين تجديد نظر عمده در کنوانسيون برن درسال 1908 در برلين صورت گرفت و در سالهاي بعد نيز مفادي در مورد کشورهاي در حال توسعه به تصوب رسيد و در سال 1971 در پاريس نيز اصلاحاتي در آن صورت گرفت. بر اساس اين کنوانيسون آثار توليد شده در يکي از کشورهاي عضو بايد در همه کشورهاي عضو همانند آثار داخلي مورد حمايت قرار گيرد وهمچنين لازم است درقوانين کشورهاي عضو حداقل حمايت هاي ذکر شده در کنوانسيون برن در نظر گرفته شود.126
در سال 1952 کنوانسيون جهاني حق مؤلف درشهر ژنو به کوشش يونسکو به امضاء رسيدکه هدف آن اين نبودکه جانشين کنوانسيون برن گردد،بلکه هدف آن تشويق کشورهايي مانند ايالات متحده آمريکا براي پيوستن به اين کنوانسيون وهمچنين درنظرگرفتن خواسته هاي کشورهاي در حال توسعه در زمينه حقوق پديد آورندگان بود.درسال 1961 کنوانسيون رم127 درخصوص حقوق اجراکنندگان (بازيگران،خوانندگان،موسيقيدانان،رقصندگان و ساير افرادي که آثار ادبي و هنري خود را اجرا مي کنند )وتوليد کنندگان آثار صوتي وسازمان هاي پخش راديويي و تلويزيوني تصويب شد.به دليل سوء استفاده گست
رده ازآثارصوتي وانتشار غيرمجاز آنها ،درسال 1971 کنوانسيون آوا نگاشت ها128 (آثار صوتي ) به تصويب رسيد.درسال 1994موافقتنامه تريپس129 انتشار يافت. اين موافقتنامه درموردجنبه هاي مرتبط باتجارت حقوق مالکيت معنوي مي باشدوبه حمايت ازحقوق پديدآورندگان آثار ادبي و هنري نيز در کنار حمايت از مالکيت صنعتي مي پردازد.آنچه که موافقتنامه تريپس را از ساير قراردادهاي بين المللي در زمينه حمايت از حقوق پديدآورندگان متمايز مي سازد ،آوردن مطالبي در زمينه ضمانت اجراهاي ناشي از نقض حقوق پديدآورندگان مي باشد که با جزئيات بيشتري به آنها پرداخته است وراههايي را براي جبران خسارت و مجازاتهايي را پيش بيني نموده است.
به دليل پيشرفت هاي تکنولوژيک دردهه هاي اخيرکه منجربه پخش و توليد آثارادبي و هنري ازطريق وسائل ارتباط ديجيتالي همچون اينترنت شده است ، وايپو دومعاهده به نام هاي معاهده حق مؤلف وايپو WCT))130و معاهده توليد کنندگان و

متن کامل پایان نامه ها در 40y.ir

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *