که، می، این، صندلی، یک، باید

اتصال دانه به دانه ی آنها ، یک منحنی به دست می آید که ارتفاع کف نشیمن گاه آخری ، بسیار بزرگتر از ردیف جلوست و معرف شیب کف است.
صندلی ها و نحوه انتظام آنها :
حد اقل عرض از محور دسته ی یک صندلی تا محور دسته ی دیگر ، نباید از 50 سانتی متر کمتر باشد که برای راحتی بیشتر ، این اندازه ، 55 سانتی متر اختیار می شود .حد اقل عمق کف نشیمن نباید کمتر از 40 سانتی متر باشد . فاصله ی میان محور قائم یک صندلی با صندلی ردیف جلویی ، 85 تا 90 سانتی متر باید باشد . فاصله ی لبه ی نشیمن هر صندلی تا صندلی ردیف جلویی ،برای صندلی ها ی ثابت ، حد اقل 60 سانتی مترو برای صندلی های تاشو ، 40 سانتی متر باید باشد .ارتفاع محل پشتی صندلی از کف زمین ، بین 89 تا 90 سانتی متر در نظر گرفته می شود. شیب پشتی صندلی ، به گونه ای است که با خط افق ، زاویه ی 105 درجه می سازد . محدودیت تعداد صندلی ها در هر ردیف از نقطه نظر ایمنی ، راحتی ، و سهولت حرکت در سطح سالن ، اهمیت دارد . به طور کل حد اکثر تعداد صندلی ها در ردیفهایی که از دو طرف به راهرو متصل می شوند ، 20 صندلی و در صورتیکه از یک طرف به راهرو متصل می شوند ، به 10 صندلی محدود می شود.برای کمک به مسأله آکوستیک و داشتن صدای خوب ، صندلی های مجاور دیوارها ، باید حداقل یک متر از دیوار فاصله بگیرند و صندلیهایی که در گوشه ی سالن واقع میشوند ، 1.5 متر از گوشه فاصله داشته باشند.برای معلولین ، باید به ازای هر 100 صندلی ، یک فضای خالی جهت استقرار صندلی چرخدار وجود داشته باشد . همچنین محل استقرار صندلی ها ، به گونه ای باید باشد که با قرار گرفتن صندلی چرخدار در آن محل ، راهرویی بین ردیف صندلی ها مسدود نشود .
صحنه ی نمایش یا سن :
سن سالن کنسرت به عنوان اصلی ترین بخش واحد کنسرت محسوب می شود و با توجه به محدودیت فضا و بودجه ، شکلها و ابعاد مختلفی خواهد داشت . در سالنهای تئاتر ، با توجه به زنده بودن نمایش و لزوم جابجایی دکورها در زمان اندک ، هر چه عمق سن و در نتیجه لایه های آن بیشتر باشد ، بهتر است این عمق مناسب در یک سالن تئاتر ، بین 13 تا 17 متر پیشنهاد می گردد که البته در فضاهای محدود ، می تواند کمتر نیز باشد ولی در اینصورت ، جابجایی دکورها ، مشکلتر می شود .سن ها با توجه به فرم زمین و نحوه ی آرایش فضا می تواند به فرم های گوناگون قطاع دایره ، مستطیل ، مربع و … طراحی گردد اما به هر صورت ، رعایت دسترسی و حریم ها ، از اهم نکاتی است که بایستی رعایت گردد. ارتفاع سن را با توجه به استانداردها بین 09 تا 1.3 در نظر می گیرند.
آکوستیک در آمفی تئاتر :
مسأله آکوستیک در آمفی تئاتر از مهمترین مسائل مورد بحث است. اگر اندازه ی سالن تئاتر ، کمتر از 300 متر مربع باشد ، لازم نیست که از نظر آکوستیکی کاری انجام دهیم ، ولی با افزایش اندازه و حجم آمفی تئاتر ، مسأله آکوستیک اهمیت خاصی پیدا می کند . در بحث آکوستیک ، مسأله فقط صدا وجلوگیری از میرائی صوت جهت رسیدن صوت به گوش آخرین و دورترین نفر میباشد. در واقع باید زمان میرائی صوت را افزایش داد.سطوح محدب و نامنظم به پراکندگی امواج صوتی کمک می کند . گنبدها ، تاقها و سایر سطوح بزرگ مقعر ، می توانند مشکلات آکوستیکی ایجاد نمایند . فرم سقف های کاذب می تواند در هدایت صوت مو ثر باشد . در کنسرت ها ، برای طولانی شدن زمان انعکاس اصوات ، لازم است ارتفاع سقف را بیشتر انتخاب کنند. همچنین با انتخاب مصالح مناسب و مقاوم ، می توان توأمان از اتلاف صوت و انعکاس آن جلوگیری نمود ، که متخلخل بودن و عدم صلبیت آنها ، از جمله مسائل بسیار مهم است.برای داشتن صدای خوب ، صندلی های مجاور دیوارها ، ( دیوارهای جانبی و عقب سالن ) باید حداقل 1 متر از دیوار فاصله بگیرند و صندلیهایی که درگوشه ی سالن واقع می شوند ، باید 1.5 متر از گوشه فاصله داشته باشند . هنگامی که تماشاچیان بر روی صندلی ها نشسته اند ، خود جاذب صوت در سالن می باشند . دراین حالت ، جنس صندلی ها ، تأثیری در جذب صدا ندارد . اما زمانی که صندلیها خالی هستند ، جنس آنها باید جاذب صوت باشد تا پر و خالی بودن آنها تغییری در کیفیت صدا ایجاد نکند.یک سالن آکوستیک ایده آل ، دارای تعداد معینی از انعکاسات طبیعی با شدت مساوی است و این عمل با ایجاد شکستگی هایی در دیوار مسطح و همچنین ایجاد شیی در سقف و کف و استفاده از مواد جاذب صدا ، امکان پذیر خواهد بود.
ریز فضاهای آمفی تئاتر:
1 – سالن حضار
2- سن و فضاهای پشت صحنه که عبارتند از :
الف )اتاق گریم
ب ) اتاق تمرین
ج ) آرشیو
د ) اتاق تعویض لباس
ه ) سرویس بهداشتی
_ اتاق پروژکتور
4 _ اتاق کنترل نور و صدا
سطح صفحه نمایش:
مفید ترین صفحه نمایش صفحه ای است که مربعی شکل باشد. زیرا امکان پخش هر نوع تصویر افقی و عمودی را به همان خوبی تصویر مربعی فراهم می آورد یک تصویر تکی احتیاج به چنین صفحه نمایشی دارد. همانگونه که یک تصویر دو تایی نیاز به صفحه نمایشی با دو برابر عرض تصویر مربعی دارد طوری که دو تصویر در کنار یکدیگر قرار گیرند.تعیین حداقل اندازه لازم تصویر برای یک سالن با اندازه های مشخص، کار ساده ای است. برای صفحه نمایشی با سیستم پخش از جلو حداقل اندازه برابر یک ششم فاصله بین صفحه نمایش و دورترین فرد 7 خواهد بود. زمانی / تماشاگر می باشد برای صفحه نمایشی با سیستم پخش از پشت ضریب تقسیم 5برابر 13متر باشد حداقل / که فاصله میان صفحه نمایش با سیستم پخش از جلو آخرین ردیف بینندگان، برابر 7 اندازه تصویر برابر 230 سانتیمتر خواهد بود، اما در یک صفحه نمایش با سیستم پخش از پشت و با همان فاصله حداقل اندازه تصویر باید 183 سانتیمتر باشد این محاسبات بنابراین فرض استوار هستند که لوازم واولیه کار که تشکیل دهنده وسایل جهت نمایش هستند دارای حداقل استاندارد های لازم باشند.
5-3-12- کتابفرهنگسرای موسیقی
مهمترین نکته ای که در طراحی اولیه ی کتابفرهنگسرای موسیقی باید مورد توجه قرار گیرد، آرامش و سکوت و محیط مطبوع آن است که هم به محل استقرار آن در مجموعه و هم به مصالح به کار رفته در آن مربوط می شود.
– تابش مستقیم نور خورشید از کتابفرهنگسرای موسیقی نامطلوب است. لذا حتی المقدور سعی شود نور کتابفرهنگسرای موسیقی از طریق جبهه ی شمالی تامین شود.
– از آشکارسازهای گرما و دود استفاد شود، از روش آب پاشیدن دوری کنید زیرا آسیب آن برای کتاب بیش از آتش است.
– در بخش کتب مرجع برای هر ۱۰۰۰ جلد کتاب مساحت ۱۰ متر مربع اختصاص داده می شود.
– در فضای دسترسی باز؛ ۱۵ متر مربع بر ۱۰۰۰ جلد کتاب (حداقل ۱۰۰ متر مربع) اختصاص داده می شود.
– میز مطالعه برای خواننده کتاب ۶۰۰×۹۰۰ میلیمتر مربع است و به ازا هر نفر ۲۵/۲ متر مربع فضا برای مطالعه اختصاص داده می شود.
– فضای میان قفسه ها باید حداقل ۴/۱ -۳/۱ متر عرض داشته باشند.
– راهرو میان قفسه ها نباید بیش از ۳ متر طول داشته باشند.
– همه ی کتابفرهنگسرای موسیقی ها به یک اتاق کار کوچک (۱۰ متر مربع) و انباری کتاب مجهز به قفسه بندی (۵ متر مربع) نیاز دارند.
5-3-13نورپردازی در فرهنگسرای موسیقی :
در فرهنگسرای موسیقی ‌ نورگیری به دو منظور انجام می‌شود: نورگیری به منظور تامین روشنایی یکنواخت طبیعی برای فضاهای بزرگ و نورگیری به منظور روشنایی سطوح با دیوارهای نمایشی که در هر دو مورد ممکن است با نورپردازی مصنوعی تقویت شود. اصل کلی در نورگیری طبیعی فرهنگسرای موسیقی ‌ این است که به صورت استفاده از تابش مستقیم آفتاب نباشد. نورگیری می‌تواند از طریق پنجره‌های جانبی اطاقها و یا از طریق سقف صورت گیرد، که حالت دوم مربوط به فضای بازمیانی و گالری‌های طبقه آخر می‌باشد. در حالت اول پنجره باید به نحوی طراحی شود که تابش اشعه خورشید به داخل فضا صورت نگیرد (مثلاً ایجاد سایه بان) و یا باید به کرکره‌های مناسب (چوبی ـ آلومینیومی) مجهز گردد. پنجره‌ها باید حتی المقدور به سقف نزدیک باشند تا سطح نمایشی دیوارها را اشغال نکنند. سطح کلی پنجره‌ها به حجم فضای داخلی و نوع اقلیم محل بستگی دارد. مثلاً در محل‌هایی که هوا بیشتر ابری یا مه آلود است پنجره‌ها باید بزرگتر انتخاب شوند.نــورگیری از سقف به طرق مختلف امکان پذیـــر است و می‌تواند به طور مستقیـم و یا غیر مستقیم صورت گیرد. نورگیری مستقیم از طریق دریچه‌های شیشه‌ای که در سقف تعبیه می‌شوند انجام می‌شود. شبکه قابهای این دریچه‌ها می‌تواند از فلز و یا بتن مسلح باشد و شکل آنها، اندازه شیشه‌ها و نوع شیشه و همچنین محل قرارگیری آنها را معمار تعیین می‌کند. در این دریچه‌ها معمولاً از شیشه‌های شفاف استفاده نمی‌شود تا از تابش مستقیم نور آفتاب جلوگیری شود. انواع شیشه‌های مورد استفاده، شیشه‌های ضخیم و کدر، شیشه‌های نشکن و شیشه‌های مخصوص می‌باشند.در شیشه‌های مخصوص، یک شبکه تور سیمی‌وجود دارد به طوری که در صورت شکستن از افتادن لکه‌های آن و بروز خطرات احتمالی جلوگیری می‌شود. متاسفانه برخی از شیشه‌های توردار دارای ضخامت زیاد و رنگ سبز کثیف و کدر می‌باشند که نور حاصل از آنها محیطی بی روح را به وجود می‌آورد. انواع دیگر شیشه‌ها عبارتند از:
شیشه سنگی (شیشه زیر) که بهتر از شیشه شیری (که از خمیر غیر شفاف ساخته می‌شود) نور می‌دهد.
ترمولوکس (Thermolux) که شامل دو صفحه شیشه‌ای با لایه‌ای نازک از پشم شیشه بین آنها است شفافیت این نوع شیشه تقریباً نصف شیشه سنگی است، ولی خوش‌منظر بوده و نور را به خوبی منتشر می‌کند. همچنین هوای داخل الیاف پشم شیشه به طور قابل ملاحظه‌ای از انتقال حرارت می‌کاهد.
شیشه دو لایه ترموپان (Thermopane) که لایه نازکی از هوا بین دو لایه شیشه قرار دارد. این نوع نیز عایق حرارتی خوبی محسوب می‌شود، اما هزینه آن زیاد است.
هنگامی‌که اندازه شیشه‌ها بزرگ در نظر گرفته می‌شود، مسئله احتمال شکستن آنها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، در این گونه موارد می‌توان بجای شیشه از پلکسی گلاس یا پرس پکس و یا سایرشیشه‌های پلاستیکی استفاده کرد.از ویژگی‌های این مواد می‌توان به‌شفافیت،سختی وسبکتر از شیشه‌بودنآنهااشاره کرد.در نورگیری غیرمستقیم از سقف، اضافه بر دریچه شیشه ای، یک سقف شفاف نیز در فاصله مناسبی از دریچه در نظر گرفته می‌شود. برای این منظور، یک حجم یا اطاقک روی پشت بام ساخته می‌شود که سطح بالایی با سطوح جانبی آن دریچه‌های نورگیر می‌باشند و سطح پایین که همتراز سقف اطاق است، سقف شفاف را تشکیل می‌دهد. در این سیستم که سیستم مانیتور نیز نامیده می‌شود شکل، اندازه و تعداد و محل قرارگیری اطاقک‌ها می‌تواند برحسب نظر معمار متفاوت باشد. نورگیری ممکن است از تمام دریچه‌های جانبی اطاقک و یا به تشخیص معمار فقط از یک یا دو جهت انجام گیرد. برجسب طرز نصب سقف شفاف، این سیستم می‌تواند عایق حرارتی نیز محسوب گردد.فاصله سقف شفاف (که معمولاً از شیشه‌های مات ساخته می‌شود) تا دریچه باید به نحوی باشد که انتشار مناسب و منظم نور را تامین کند. سطح سقف شفاف می‌تواند بزرگتر از قسمت نورگیری سقف انتخاب شود که در این حالت، از سقف اطاق آویزان خواهد بود. این نوع سقف‌های شفاف می‌توانند به منظور افزایش شدت نور به تجهیزات نور مصنوعی نیز مجهز شوند. برای جلوگیری از وزن زیاد، سقف‌های شفاف بزرگ را می‌توان به صورت نوارهایی، که به صورت یک در میان در فاصله‌های متفاوت و مناسبی از سقف اطاق آویزان می‌شوند، ساخت. نورگیری طبیعی برای دیوارهای نمایشی معمولاً از سقف صورت می‌گیرد. در این حالت شکل سقف شفاف به صورت نواری، با عرض مناسب در بالای دیوار می‌باشد. به این ترتیب از پراکندگی و انتشار نور در سایر قسمت‌های اطاق تقریباً جلوگیری می‌شود، به طوری که این بخش‌ها کم و بیش در تاریکی نسبی قرار دارند و محیطی مناسب جهت دید بازدیدکنندگان ایجاد می‌گردد. چنانچه ضرورت ایجاب کند که نور روی چند اثر هنری متمرکز گردد، بهترین راه حل این خواهد بود که پروژکتورهایی‌که لنزآنها همتراز سقف است درنظر گرفته‌شوند و به‌این ترتیب از نوار مصنوعی استفاده گردد.همراه با تمهیدات مربوط به نورگیری، برای نصب تابلوهای دیواری نیز باید پیش بینی‌های لازم در هنگام طراحی به عمل آید. یکی از روشها، نصب شیارهای فلزی به شکل “I” یا “L” در سقف و نزدیک دیوار است. در این روش، تابلوها با ریسمان‌های مخصوص یا سیم از قلابهایی که می‌توانند به سهولت داخل شیار حرکت کنند، آویزان می‌شوند و به این ترتیب می‌توان برحسب ضرورت محل تابلوها را در امتداد شیار تغییر داد.
نورپردازی در فرهنگسراهای موسیقی ‌یک فاکتور بسیار مهم در ارایه مناسب آثار است و در نحوه آن اصول کلی زیر مهم است:
الف) تقلیل اشتغال ذهنی و پریشانی حواس بازدیدکنندگان و تأکید بر تمرکز دید.
ب) انتقال تدریجی چشم از روشنایی فضای باز به درجات پایین‌تر نور در فضای بسته.
ج) کاهش زیان‌های احتمالی نور به ویژه اشعه‌های ماوراءبنفش که در مدت طولانی می‌توانند اثرات مخربی داشته باشند.
د) امکان نورپردازی مناسب در تمام ساعات استفاده از فرهنگسرای موسیقی که اگر این ساعات شامل بعد از غروب آفتاب باشد استفاده از نور مصنوعی مناسب اجتناب‌ناپذیر است.
ه) اقتصادی بودن نورپردازی.
علیرغم آنکه با هر دو نوع نور طبیعی و مصنوعی می‌توان روشنایی فرهنگسراهای موسیقی ‌را تأمین کرد، در ادامه به بررسی مزیت‌ها، محدودیت‌ها و الزامات هر یک از این دو شیوه خواهیم پرداخت. در اینجا ذکر یک نکته لازم است و آن اینکه می‌توان در ساعات مناسب روز ( صبح تا ساعت قبل از غروب آفتاب) از نور طبیعی استفاده کرد و آنگاه لامپ‌ها و پروژکتورها فعالیت خود را آغاز کنند.
نورپردازی طبیعی:
امروزه روشنایی برق با سهولت انتقال، قابلیت تطبیق، عدم تغییر در اشیاء، قابلیت بیشتر ارزش دادن به آثار هنری و معماری، … نه تنها تناوبی را در استفاده از روشنایی روز فراهم می‌کند، بلکه می‌تواند جانشینی برای آن محسوب شود. با این حال هنوز روشنایی روز جدا از اقتصادی بودن

این نوشته در پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *