RFI، بازدهی، al.,، گرمای، روزگی،، همبستگی

جانوران، متفاوت است (Archer et al., 1999). شواهد نشان میدهند که انرژی نگهداری برای هر واحد وزن متابولیکی بدن، ارتباط تنگاتنگی با واریانس ژنتیکی RFI دارد (Herd and Bishop, 2000). فعالیت فیزیکی بدن که سبب افزایش گرمای تولیدی و در نتیجه افزایش نیاز نگهداری میشود و نیز تنظیم دمایی بدن که با دفع گرمای اضافی از بدن و یا تولید گرما برای گرم نگهداشتن بدن همراه است، میتواند اثر شایانی بر RFI بگذارد. پژوهشهای انجام شده در تک معدهایها نشان دادند که فعالیت فیزیکی، همبستگی بالایی با تفاوت در RFI داشت. در خوک، مدت زمان مصرف خوراک، همبستگی مثبتی با RFI داشت (Haer et al., 1993).
هدرروی گرمایی تبخیری از ششها و بینی، راه اصلی از دست رفتن انرژی در نشخوارکنندگان است که تا حد زیادی بهوسیله نرخ تنفس جانور تنظیم میشود. تاکنون هیچ گونه همبستگی بین RFI و نرخ تنفسی گزارش نشده است (Herd and Arthur, 2009). در مرغهایی که RFI پایینتری داشتند، مساحت بدن (که نقش مهمی در هدرروی گرمایی و انرژی از بدن دارد) و فعالیت فیزیکی کمتر و رشد پرها سریعتر بود ((Luiting et al., 1994. در گاوهای آنگوس، پیآیند گزینش برای RFI، گرمای تولید شده از فرآیندهای متابولیکی، ترکیب بدن و فعالیتهای فیزیکی، 73% پراکنش در RFI را در بر گرفت. حدود 27% از پراکنش در RFI به سبب دیگر فرآیندها، از جمله انتقال یون (که هنوز اندازهگیری نشده است) خواهد بود. نسبت پراکنش در RFI برای هر یک از فرآیندها چنین است (Herd and Arthur, 2009):
جاگردی پروتین، سوختوساز بافتها و تنش، 37%
گوارش پذیری، 10%
تخمیر و گرمای افزایشی، 9%
فعالیت فیزیکی، 9%
ترکیب بدن، 5%
الگوی خوراکدهی، 2%
سطح چربی و پروتین خوراک می‌تواند برکنش میتوکندری کارساز باشد؛ نشان داده شده است که ROS در میتوکندری جانورانی دارای FE پایین افزایش مییابد، که ممکن است به سبب تنش اکسیداتیو و آسیب‌های پی‌آیند آن به پروتین‌های مهم زنجیره تنفسی باشد (Bottje et al., 2006).
پژوهشهای بسیاری در زمینهی بازدهی خوراک انجام و روشهای گوناگون با ویژگی‎هایی متفاوت، برای محاسبه بازدهی خوراک پیشنهاد شده است.
کوخ و همکاران (Koch et al., 1963) گزارش کردند که گزینش برای بازدهی خوراک، نرخ رشد و بازدهی خوراک را افزایش داد، ولی بر مقدار مصرف خوراک کارساز نبود. گزینش برای مقدار مصرف خوراک، هم نرخ رشد و هم مقدار مصرف خوراک را افزایش داد، ولی بازدهی خوراک را بهبود نبخشید. ایشان RFI را برای اندازهگیری بازدهی خوراک پیشنهاد کردند.
آرتور و همکاران (Arthur et al., 2001a) در پژوهشی با گاوهای آنگوس، فراسنجه‌های ژنتیکی و فنوتیپی را برای FI و FE برآورد کردند؛ فروزه‌های مورد بررسی: وزن 200 روزگی، وزن 400 روزگی، ADG و MW و DFI، FCR و RFIبودند. وراثت‌پذیری وزن 200 روزگی، وزن 400 روزگی، ADG، FCR، RFI به ترتیب 17/0، 27/0، 28/0، 29/0 و 39/0 برآورد شد. FCR به طور ژنتیکی (66/0= rg) و به طور فنوتیپی (53/0=rp) با RFI همبسته بود. ADG با FCR (74/0- = rp و 62/-0= rg) همبستگی بالایی، و با RFI (04/0- = rg و 06/0- = rp) همبستگی پایینی داشت. این یافتهها نشان دادند که بهبود ژنتیکی بازدهی خوراک با گزینش بر پایه روش‌هایی که همبستگی پایینی با



قیمت: 11200 تومان

این نوشته در پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *