طیور، گوارش، آنتیبیوتیکها، آنتیبیوتیک، گوشتی، پیاز

وفراوانترین ترکیب موجود در پیاز ، ترکیبات پلیفنولی هستند که دارای خاصیت آنتیاکسیدانی میباشند(مانچ و همکاران،2004). پیاز را به عنوان ضد عفونی کننده دستگاه گوارش، گیاهی محرک، مدر، اشتها آور، خلط آور، برای رفع سردرد، تب، اختلالات رودهای، بیماری وبا و همچنین از عصارهی خام آن در ضد عفونی نمودن و ترمیم زخم استفاده شده است (جکبوسکی،2003 ؛لانزودی، 2006). پیاز نقش مهمی در کاهش کلسترول خون، بهبود آنتیاکسیدان خون، ضدسرطان، ضدمیکروب، ضدهپاتیت وخنثیسازی فلزات سنگین و سمی ایفا میکند(لاوسون،1994). همچنین فلاونوئیدهای موجود در پیاز از قبیل، کوئرستین وکوئریسترین دارای خاصیت آنتی اکسیدانی و ضدسرطانی دارند (کرسون، 1987؛ ردی، 1993). ). تاکنون تحقیق مشابهی در مورد استفاده از سیر و پیاز تازه در جیره جوجههای گوشتی گزارش نشده و از آنجایی که این دو گیاه دارویی هم خانوادهند و دارای ترکیبات گوگردی یکسانی هستند(لانزوتی 2006) و از طرفی با توجه به محدودیتهای روز افزون استفاده از آنتیبیوتیکها در تغذیه طیور و لزوم استفاده از ترکیبات جایگزین مناسب؛ مطالعات اندکی که در مورد استفاده از گیاهان دارویی نظیر سیر و پیاز به شکل تازه در تغذیه طیور انجام شده و از آنجای که فرآوری گیاهان دارویی نظیر سیر و پیاز با گرما به شکل مستقیم (آون) یا غیر مستقیم (نور خورشید یا سایه) باعث کاهش ماده موثره آنها(ترکیبات گوگردار فرار نظیر آلیسین و فلاونوئیدها) میشود این آزمایش به منظور بررسی تاثیر سیر ویا پیاز تازه بر عملکرد، سیستم ایمنی و پروفایل چربی خون در جوجههای گوشتی طراحی و اجرا گردید.
فصل دوم
بررسی منابع (مروری بر پژوهشهای انجام شده)

اهمیت گوشت طیور در تغذیه انسان
گوشت مرغ، ارزانترین نوع گوشت در اکثر کشورها است و به همین دلیل در سبد غذایی اغلب خانوادهها وجود دارد. برتری در رقابت، بهبود راندمان زیاد تولید گوشت مرغ در دهههای اخیر به دلیل به کارگیری ایده های جدید توسط تولیدکنندگان بوده است. این در حالی است که روشها و فنون تولید دیگر محصولات گوشتی در دو دههی اخیر تحولات بسیار کمی داشته است. افرادی که به سلامتی خود اهمیت می دهند و تمایل به مصرف گوشت کمچربی با کلسترول پایین دارند، به مصرف گوشت طیور روی میآورند. عدم تضاد مصرف آن با عقاید مذهبی یا فرهنگی ملیتهای مختلف امتیاز بی نظیر این فرآورده گوشتی است (سالار معینی، 1382).
2-1-آنتیبیوتیکها در تغذیه طیور
2-1-1- اثرات درمانی استفاده از آنتیبیوتیک ها به عنوان افزودنیهای خوراکی
محرکهای رشد، مواد شیمیایی و بیولوژیکی هستند که با هدف بهبود رشد، بهبود مصرف خوراک و دستیابی به تولید و نتایج اقتصادی بهتر در این زمینه ، به خوراک حیوانات اهلی افزوده میشوند و مکانیسم عمل آنها متنوع است. اثر مثبت آنها، شام تحریک اشتها، بهبود تبدیل ضریب خوراک، تحریک سیستم ایمنی و افزایش زندهمانی و تنظیم میکروفلورای رودهایی میباشد(پریک و همکاران، 2009). به منظور دستیابی به بالاترین سطح سود اقتصادی امروزه در سیستمهای پیشرفتهی تولید طیور، طیور در سالنهای بسته و در گله های بزرگ و پر تراکم صورت میگیرد. که این امر باعث ایجاد تنش میگردد. این موضوع منجر به برهم زدن تعادل جمعیت میکروبی دستگاه گوارش و به طبع آن کاهش توان ساز و کارهای دفاعی بدن شده که پیامد نهایی آنها حساسیت در برابر بیماریها است. غالبا در چنین شرایطی افزودنیهای خوراکی و ضدمیکروبی همچون آنتیبیوتیکها به منظور حذف میکرواگانیسمهای زیان آور ، بهبود رشد و راندمان مصرف خوراک مورد استفاده قرار می گیرد(مسکروان و جک،1999).
تحقیقات و گزارشهای متعدد منتشره در صنعت پرورش طیور حاکی از آن است که به منظور کاهش تلفات, و افزایش عملکرد جوجههای استفاده از ترکیبات آنتیبیوتیکی متداول است. مولد افزودنی ضدباکتریایی مانند آنتیبیوتیکها طی سالیان درازی در تغذیه طیور به کار برده شدند که باعث بهبود و سودآوری در تولیدات طیور از طریق کنترل باکتریهای بیماریزا در موکوس رودهای آنها گردیده است. در نتیجه باعث بهبود افزایش وزن، بهبود ضریب تبدیل خوراک و یکنواختی آنها گردیده است. پیشینهی مخلوط کردن خوراکهای دامی محرکهای رشد همزمان با جداسازی، شناسایی و شناخت ویتامین B12 در سال 1948 بر میگردد.
تحقیقات انجام شده نشان داد که جیرههای مکمل شده با میسلیای خشک قارچی (به عنوان محرک رشد) ضد میکروبی بهتر از ویتامین B12 بوده است. همچنین نشان داده شده است که ترکیبات اصلی محرک رشد در میسلیای قارچی خاصیت ضد میکروبی داشت(ژونیک و وریک ،2003).
در سال 1950 آنتیبیوتیکها به عنوان مکملهای خوراکی در تغذیه دام و طیور مورد تایید قرار گرفتند (گیرسما و هلینگ ،1986). در مجموع 32 ترکیب ضدمیکروبی برای استفاده در خوراک طیور گوشتی در ایالت متحده تایید شدند. یازده ترکیب به عنوان محرک کننده رشد، پانزده ترکیب به عنوان درمان کوکسیدیوز و شش ترکیب برای مقاصد دیگر اعلام شدند. هفت عدد از این ترکیبات شامل باسیتراسین ، کارتتراسایکلین ، اریترومایسین، لینکومایسین، توباسین، اکسیتتراسایکلین و پنیسیلین در مداوای انسان نیز کاربرد دارند(مسیون و فدورکا،2002).
باسیتراسین، کارتتراسایکلین، اریترومایسین، لینکوماسین و پنیسیلین، تایروزین و ورجینامایسین تعدادی از آنتیبیوتیکهایی هستند که برای تسریع رشد در صنعت پرورش طیور بکار میروند. بایستراسین استفاده معمولتری در جیره های غذایی آغازین و رشد دارد و ورجینامایسین و سایر آنتیبیوتیک ها بیشتر در جیرهی رشد و پایانی بکار می روند(کاپمن و جانسون 2002).
با توجه به اثرات مثبت، آنتیبیوتیکها میتوانند به عنوان پیشگیری کننده، درمان کننده و افزایش دهنده عملکرد فارمهای حیوانی مورد استفاده قرار بگیرند(ریزو و همکاران 2008).
2-1-2- مکانیسم عمل آنتیبیوتیکها
آنتیبیوتیکها که در تغذیهی دام و طیور همراه با یک غذای دیگر به عنوان ناقل مخلوط میشوند و علاوه بر آنتیبیوتیک دارای مقدار ناچیز مواد مغذی و مواد موثر دیگر میباشند. سپس به صورت پیش مخلوط به بازار عرضه میشوند. محققان معتقدند که آنتیبیوتیک ها قادرند جمعیت میکروبی دستگاه گوارش را تغییر داده و این تغییر اثرات سودمندی بر فرایند هضم و استفاده از مواد مغذی موجود در جیره دارند. به نظر میرسد که مقداری از انرژی جیره در تخمیر میکروبی در طول دستگاه گوارش از دست میروند. اضافه نمودن آنتیبیوتیک به جیره فعالیت جمعیت میکروبی دستگاه گوارش را تحت تاثیر قرار داده و ممکن است مانع از دست رفتن مقداری از این انرژی توسط تخمیر میکروبی گردد(بورش و همکاران،1986). عمل آنتیبیوتیکها جلوگیری از رشد باکتری های پاتوژن و تحریک رشد بعضی از میکروبهای مفید روده است که تولید مواد لازم و مفید ویتامینها عوامل ناشناختهی رشد را انجام می دهند. بطور کلی آنتیبیوتیکها در سه حوزه فلور روده، جذب و متابولیسم آندوژن موثر واقع می شوند(میلز و همکاران 2006).
میکروفلور روده ، پنج وظیفهی عمده را به عهده دارند:
بر رشد میزبان اثر مستقیم دارد، احتیاجات غذایی میزبان را تحت تاثیر می دهند، مورفوژنز دستگاه گوارش را تغییر میدهند، بر محتویات دستگاه گوارش اثر کرده و تغییرات اساسی در ترکیب آنها پدید میآورند و نقش فعالی در پیشگیری از تشکیل کلنیهای میکروبی ایفا میکنند، اگر چه دیگر قسمتهای دستگاه گوارش نیز می توانند مکانهای خوبی برای تکثیر میکروبها باشند، ولی سکوم در مقایسه با دیگر قسمتهای دستگاه گوارش یک محیط پایدار برای کلیهی میکروارگانسیم ها را به وجود میآورند که نتیجهی آن بوجود آمدن یک جمعیت بزرگ میکروبی است. (میلز و همکاران،2006) گزارش کردند که مقداری از باکتریها در سکوم جوجههای گوشتی 1010 سلول بر گرم (وزن تر) می باشند، که تعداد باکتری های بیهوازی 108تا 109 سلول بر گرم تخمین زده می شود. میکروفلور دستگاه گوارش نقش مهمی در وضعیت سلامت حیوان میزبان بازی می کند. به طور کلی باکتری های رودهای یه 2 دسته بیماری زا و مفید تقسیم می شوند. بنابراین برای حفظ سلامتی حیوان میزبان بایستی سعی کرد که تعداد باکتری های مفید دستگاه گوارش افزایش یابد و در نتیجه از تکثیر باکتری های بیماری زا ممانعت گردد.
آنتیبیوتیکها به هیچ وجه فلور روده را از بین نمی برد بلکه انواع از میکروارگانیسمها را کم و بیش تحت تاثیر قرار می دهد. برای مثال با اضافه کردن آنتیبیوتیکها به جیره نسبت به جمعیت کلی فرمها به لاکتوباسیل ها و همچنین تعداد کلستریدیوم های گرم منفی ،ریکتزیاها و ویروسها را تغییر می دهند. آنتیبیوتیکها نه فقط برای انواع میکروبها موثر باشند بلکه ممکن است متابولیسم بدن را نیز تغییر دهند. به طور مثال ،کلروتتراسایکلین از عمل د آمیناسیون و دکربوکسیلاسیون اسیدهای آمینه جلوگیری کرده و تجزیهی کولین و گلوکز را کندتر می نماید. آنتیبیوتیکها ممکن است باعث مصرف بیشتر دان و آب در حیوانات شدند و از این طریق وزن بدن آنها را افزایش دهند. این مسئله در طیور گوشتی استفاده کننده از سیتراسین بعنوان مواد افزودنی استفاده می کنند مشاهده شده، بطوری که میزان مصرف خوراک تا حدود %27 افزایش یافته است. آنتیبیوتیک ها ممکن است جذب یا دسترسی به مواد ضروری برای رشد در حیوانات تسهیل کنند. این مسئله بخصوص در مورد ویرجینامایسین که جذب مواد غذایی از جمله روی، منگنز، فسفر و مس را در طیور تسهیل می کند، صدق میکند(میلز و همکاران 2006 ). یکی از مهمترین فرضیههایی که اغلب محققین نیز آن را از جنبههایی مورد تایید قرار داده اند، این است که آنتیبیوتیک ها به این دلیل رشد در حیوانات را افزایش می دهند که عفونتهای مخفی و پنهان را در آنان از بین میبرند. این موضوع به ویژه در مورد طیور اهمیت فراوانی برخوردار است زیرا که جوجهها به خصوص در چند روز اول زندگی نسبت با انواع عفونت ها شدید حساس بوده و به دلیل ابتلا به عفونت دچار کاهش وزن، از دست دادن آب و لاغری مفرط شده و بدین ترتیب ضایعات اقتصادی جبران ناپذیری ایجاد میگردد(ایسین و دسامر، 1995).
2-1-3- مقاومت آنتیبیوتیکی
ظهور مقاومت میکروبی ریشه در استفاده از آنتیبیوتیکهای محرک رشد در حیوانات و به دنبال آن انتقال ژنها و باکتریهای مقاوم در میان حیوانات، فراورده های حیوانی و محیط دارد (مسیون و فدورکا،2002).
ژنها خارج کروموزونی بخاطر پدیده مقاومت (ضد میکروبی که باعث ظهور مقاومت نسبت به بقیهی آنتی میکروبیال های همسان می شوند) شناخته شده اند. این ژن های مقاوم با عناصر DNA خارج کروموزونی به نام پلاسمید در ارتباط هستند. از دیگر عناصر متحرک DNA می توان به Integrons و Transposonدر پلاسمید اشاره کرد. این عناصر متحرک DNA ، معینههای ژنی را برای مکانیسم مقاومت آنتیبیوتیکی انتقال میدهند و ممکن است منجر به انتشار سریع ژنهای مقاوم در میان باکتری های مختلف شوند. ظهور باکتری هایی که نسبت به چند آنتیبیوتیک مختلف مقاومت دارند، نیاز به آنتیبیوتیک های جدید یا به روز رسانی آنتی بیوتیک های قوی تر را افزایش می دهند(تولیسون و ملیر، 2000).
این مقاومتها ممکن است در اثر کاهش نفوذ پذیری غشاء دفع فعال ترکیبات ضد میکروبی، تغییر در جایگاه اتصال، تغییر در رسپتورهای غشاء تولید بیش از حد آنزیمهای هدف، تداخل راههای متابولیکی دیگر، موتاسیون و انتقالات ژنی بوجود آیند (موهان تاکار و همکاران، 2004). گزارش کردند که آنتروکوکوسی جدا شده از فضولات جمعآوری شده در فارمهای گوشتی و تخمگذار در برابر سیلین، کلیندامایسین، اریترومایسیت ، استرپتومایسین ، تتراسایکلین و تایلوزین مقاوم هستند.
2-1-4- ممنوعیت آنتیبیوتیکهای خوراکی
مواد ضدباکتری به میزان چشمگیری در دامپروری بکار می روند و خطرات بسیار زیادی برای سلامت انسان ها ایجاد میکنند(ویت،2000). استفاده بی رویه از آنتیبیوتیک ها به عنوان افزودنیهای خوراکی ممکن است منجر به افزایش شمار باکتریهای مقاوم آنتیبیوتیک شود و سرانجام درمان بیماری های عفونی در انسان را به خطر می اندازد(گریسما و هلینگ 1986). کشور های زیادی به دلیل نگرانی از این مشکل استفاده از ترکیبات آنتی بیوتیکی را در خوراک های حیوانات ممنوع کردهاند تا گسترش این مقاومت را کند سازد. کشور سوئد در سال 1986 استفاده از محرک های آنتی بیوتیک را ممنوع کرد. آرستروپ و جانسن (2002) گزارش کردند که بعد از ممنوعیت استفاده از آووپارسین در جوجههای گوشتی مقاومت گلیکوپپتیدی انتروکوکوس فیسیوم از 2/72 درصد در سال 1995 بع 8/5 در سال 2000 کاهش یافته است.
2-1-5- جانشین آنتی بیوتیک های محرک رشد
به دنبال منع استفاده از آنتیبیوتیکها به عنوان محرک های رشد در تغذیهی طیور ، مطالعات بسیاری به منظور یافتن جایگزین (یعنی سایر مواد طبیعی که میتواند اثر مثبت بر رشد و تبدیل خوراک جوجهها داشته باشد) مورد توجه قرار گرفته اند. امروزه چندین گروه از این افزودنیها و بیشتر از همه پروبیوتیکها، پریبیوتیک ها ، آنزیمها ، اسیدهای آلی، آنتیاکسیدان و افزودنیهای فتوژیک مورد استفاده قرار می گیرند(پریک 2009). هضم ایلئومی بوسیلهی آنزیمهای با منشا گیاهی بهبود میابد. اسیدها رشد فلور میکروبی را کنترل میکنند. پربوتیکها تعدادی اثری انتخابی روی میکروفلور روده تحمیل میکنند. پروبیوتیکها باعث بهبود جمعیت میکروبی دستگاه گوارش میشوند و استفاده از گیاهان دارویی و روغن های ناشی از آنها ، ممکن است با فعالیتهای ضدمیکروبی بر ضدباکتریها و پارازیتهای موجود در دستگاه گوارش در ارتباط باشد(موهان تاکار،2004).
2-2- پروبیوتیکها
پروبیوتیکها میکروارگانیسمها یا گروه منحصر به فردی از میکروارگانیسمهای هستند که به واسطهی ویژگی های میکروفلورای رودهای دارای اثرات مطلوب هستند(فلور،1989). گونه های خاصی از باکتریها، قارچها متعلق به گروه پروبوتیکها هستند. پرویوتیکهای موجود می توانند به گونه های کلونیزه (لاکتو باسیلوسsp ، انتروکوکوس sp و استرپتوکوکوس sp) و گونههای آزاد و غیره کلونیزه (باسیلوز و ساکارومیسز سرویزیا)

Author:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *