پایان نامه ها

مي، كنجد، کنجد، كشت، روغن، كاشت

عملکرد
1 70-69 34200 17950 524
2 71-70 36708 19200 523
3 72-71 33347 16970 509
4 73-72 27376 18405 672
5 74-73 33097 15859 479
6 75-74 33997 18354 540
7 76-75 34619 19875 574
8 77-76 40671 11531 284
9 78-77 45000 24101 536
10 79-78 47814 30744 643
11 80-79 30467 20356 667
12 81-80 34712 25288 729
13 82-81 36461 26106 716
14 83-82 35549 26981 759
15 84-83 40421 32862 813
16 85-84 34804 28205 810
1-10- فرآوری و استخراج روغن از کنجد
پس از برداشت کنجد، نسبت به پاک کردن محصول از طریق جریان هوا اقدام می گردد. سپس مرحله خیساندن و پوست گیری از محصول صورت می گیرد. و توسط دستگاه الکترونیکی سورت و از نظر رنگ یک دست می گردد و دانه هایی که از نظر اندازه و رنگ متفاوت است، جدامی گردد. سپس توسط دستگاه ها و ماشین آلات فرآوری در درجه پایین حرارت داده شده و بعد به وسیله فشار فیزیکی و با استفاده از یک پرس هیدرولیک، پرس مارپیچی یا ترکیبی از این دو و یا به کمک یک حلال شیمیایی از درون بافت دانه کنجد، روغن آن استخراج می شود. از نظر تجاری، روغن کنجد به دو نوع تقسیم می گردد.
نوع اول: با رنگ زرد روشن و کم رنگ که دارای مزه مطبوع گیاهی می باشد که دارای چربی های غیر اشباع است و بعد از روغن آفتابگردان، سویا و ذرت در رتبه چهارم قرار دارد.
نوع دوم: دارای رنگ زرد کهربایی است که از پرس کردن دانه های بو داده شده کنجد بدست می آید که بعنوان یک چاشنی مطلوب جهت دیگر مواد غذایی مورد استفاده قرار می گیرد. استخراج روغن از کنجد به روش پرس مکانیکی صورت می گیرد و به دو روش سرد و گرم انجام پذیرفته و خلوص روغن استخراجی بین 50 تا 57 درصد می باشد که با توجه به ارقام مختلف کنجد و فصل کاشت آن متفاوت است. روغن حاصله از طریق روش گرم از کیفیت کمتری نسبت به روش سرد برخوردار است. درصورت نگهداری روغن کنجد در مکان های خنک تا 5/2 سال بدون آنکه کیفیت غذایی آن کاهش باید می توان استفاده نمود (بابايي ابرقويي، 1382).
منابع اصلی مصرف کننده کنجد در کشور:
کارخانجات حلوا سازی وارده: در حدود 15000 تن
صنف نانوایی: 10-8 هزار تن
صنف قنادی ها و آجیلی ها: 4-3 هزار تن
صنف روغن کشی: نامشخص در حدود 6-5 هزار تن
خود مصرفی: نامشخص
برآورد میزان مصرف کل کشور در حال حاضر: 30 تا 35 هزار تن (رشیدی، 1385).
1-11- خاك مناسب
كنجد را مي توان مشروط بر آنكه از نظر زهكشي و تهويه محدوديتي وجود نداشته باشد در انواع خاكها كشت نمود . خاكهاي داراي بافت متوسط شرايط مطلوب تري را فراهم مي سازند. كنجد نسبت به شوري خاك حساس است و آن ميزان از شوري كه خسارت ناچيزي به زراعت گلرنگ و پنبه وارد ميكند محصول كنجد را نابود مي سازد. اين گياه در خاكهاي اسيدي و قليايي نتايج خوبي داده است . با اين وجود خاكهايي را كه واكنش خنثي دارندترجيح مي دهد pH مناسب رشد كنجد حدود 8-7 مي باشد (خدابنده، 1376) .
 
1-12- تاريخ مناسب كاشت
در تعيين تاريخ كاشت كنجد رعايت سه نكته اساسي ضروري است :
اول : درجه حرارت مناسب جهت سبز كردن .
دوم : پايداري دماي هوا به منظور اينكه پس از سبز كردن افت حرارت پديد نيايد . سوم : زمان گلدهي مصادف با گرماي بيش از حد نگردد زيرا منجر به عدم باروري گلها شده و تعداد كپسولهاي تشكيل شده كاهش مي يابد .
حداقل حرارت خاك براي جوانه زدن و سبز شدن كنجد حدود 20 درجه سانتيگراد است . در اين حرارت كنجد 4 تا 7 روزه سبز مي شود . كاشت مي تواند هنگامي انجام شود كه ميانگين شبانه روزي حرارت هوا به 20 تا 25 درجه سانتيگراد رسيده باشد . با توجه به شرايط جوي مناطق كشت كنجد و نيازهاي اين گیاه  ، كنجد يكي از آ خرين زراعتهاي بهاره است كه كشت مي گردد (شکوه فر، 1390).
در مناطق گرمسير كشت كنجد اغلب بعد از برداشت گندم و جو انجام مي شود.
 
در جدول 1-8- تاريخ مناسب كاشت در برخي مناطق ارائه گردیده است.
تاريخ منطقه
اوايل ارديبهشت تا اوايل خرداد ( ورامين ( گرمسير مركزي
اوايل تيرماه فارس – داراب
اوايل تيرماه هرمرگان
دهه دوم تيرماه خوزستان
اواخرارديبهشت تانيمه اول خرداد معتدل و گرمسير شمالي – مغان
نيمه ارديبهشت به بعد مازندران
اواخر ارديبهشت به بعد كرج و نواحي مشابه
آخر ارديبهشت تا نيمه اول خرداد پس از آخرين بارندگيها خراسان ( كشت ديم )
اوايل خردادماه بعداز برداشت جو خراسان ( كشت آبي )
اواخر خرداد و اوايل تيرماه كرمان
 
1-13- ميزان كود مصرفي
براي كنجد كمتر از ساير محصولات گرمسيري ديگر كود مصرف مي شود. مقدار مورد نياز در اراضي و نواحي مختلف متفاوت است . ولي بطور كلي مي توان گفت احتياجات كودي كنجد شبيه پنبه مي باشد . اين گياه براي رشد مطلوب نياز به نیتروژن ، فسفر و پتاس دارد (پاپري مقدم فرد، 1379).
1-13- اهمیت کودها در زراعت کنجد
کود فسفر  : برای افزایش عملکرد اهمیت زیادی در کنجد دارد . به خصوص در زراعت آبی .میزان توصیه کود فسفاته 200-150 كيلوگرم فسفات آمونيوم یا سوپر فسفات تریپل است که در صورت عدم استفاده در زمان کاشت می توان از فسفات مونو آمونیوم محلول در آب به میزان 10 کیلو گرم همراه آب استفاده کرد.
کود نیتروژن : مصرف کود نیتروژن باید در صورت در دسترس بودن فسفات انجام گیرد زیرا در صورت کمبود فسفر، نیتروژن تنها ممکن است بازدهی را کاهش دهد و بر مقدار روغن نیز تأثیر منفی داشته باشد. میزان توصیه کود نیتروژنه از منبع اوره 100 کیلو گرم در هکتار است. ضمناً نباید فراموش کرد که مقداری از نیتروژن را باید به صورت سرک و در زمانی که ارتفاع بوته ها به 20 سانتیمتر رسیده باشد مصرف نمود .
کود پتاسیم : تجزیه بوته های رشد کرده کنجد معمولاً نشان دهنده مقدار زیادی پتاسیم به خصوص در کپسول ها است ، اما در صورتی که در محل کمبود مشخصی از نظر پتاسیم وجود داشته باشد کاربرد آن به مقدار  100 كيلوگرم در هكتار سولفات پتاسيم نيز پيشنهاد مي شود ضرورت می باشد که در صورت عدم استفاده در زمان کاشت می توان از سولو پتاس محلول در آب به میزان 10 کیلو گرم درهکتارهمراه آب استفاده کرد (پاپري مقدم فرد، 1379).

1-14- كاشت
بهعلت اينكه دانه كنجد در مراحل اوليه رشد و جوانه زدن خيلي حساس و ضعيف مي باشد در آماده كردن زمين قبل از كاشت بايد نهايت دقت را معمول داشت . زمين بايد كاملا عاري از گياهان هرز بوده گرم و مطلوب باشد . چنانچه كشت با آبياري باشد زمين بايد بخوبي تسطيح گردد. شيب طوري تعبيه گردد كه آب در هيچ قسمتي از زمين روي بستر بذر را نگيرد و خطر سله بستن در مرحله جوانه زدن و رويش گياه وجود نداشته باشد . بسته به نوع خاك عمق كاشت تغيير مي كند و معمولا بين 2تا5 سانتيمتر متغيير است . عمق كاشت همچنين بسته به زمان كاشت و ميزان رطوبت خاك تغيير مي نمايد . به منظور پيشگيري از شيوع امراض و آلودگيهاي قارچي ضدعفوني بذر با قارچكشهاي نظير کاربندازیم ، کاپتان و کاربوکسین تیرام  مؤثر خواهد بود. دستگاههای بذر کاري كه مخصوص ريز دانه ها نظير سبزي و پياز هستند در كشت مكانيزه كنجد كاربرد دارند . در تنظيم بذر پاش و تهيه بستر بذر بايد دقت كافي صورت گيرد تا بذور بطور يكنواخت ريخته شده و نياز به تنك هاي متوالي وجود نداشته باشد (پاپري مقدم فرد، 1379).
 عملیات مربوط به شخم و آماده نمودن زمین و اجرای دیسک جهت خرد کردن کلوخ با توجه به وضعیت آب و هوایی منطقه در اوایل فروردین توصیه می گردد. با اجرای دیسک دوم در اواخر فروردین که بعد از پاشیدن کود انجام می یابد، زمین مربوطه برای کاشت آماده می گردد.

1-15- ميزان بذر ، تراكم بوته و فاصله كاشت
براي كاشت كنجد به علت متفاوت بودن تيپ شاخه بندي گياه فاصله بين خطوط از 45 تا 70 سانتيمتر متغير است . فاصله بوته ها در روي خطوط كمتر از 5 سانتيمتر و بيشتر از 15 سانتيمتر توصيه نمي شود. بر اساس تراكم هاي مختلف و وزن هزار دانه متفاوت ميزان بذر مورد نياز در هكتار متغير مي باشد لكن بطور كلي ميزان بذر مصرفي جهت كشت يك هكتار از 4 تا 6 كيلوگرم نوسان دارد .
میزان اسیدیته خاک جهت کاشت این گیاه باید بین 6.5 تا 7.5 باشد و به علت حساسیت گیاه کنجد به خاک های شور، کشت این گیاه در زمین های شور مناسب نمی باشد. به هر حال بذرهای کنجد در زمین هایی که دارای کلوخ باشد یا عمق کاشت به دقت تنظیم نگردد و یا زمین سله بسته باشد، به خوبی و به طور یکنواخت سبز نمی گردد (گاردنر و همکاران، 1372).
1-16- تناوب زراعي
كنجد به عنوان تابستانه مي تواند در تناوب زراعي جايگزين اكثر نباتات گردد ولي بهترين نباتات براي كاشت كنجد گياهان وجيني هستند زيرا در زراعت گياهان وجيني مبارزه مستمري با علفهاي هرز صورت مي گيرد كه اين امر زراعت كنجد را موفقيت آميز مي نمايد. كنجد را ميتوان در مناطق گرمسيري ايران مانند جنوب فارس ، كرمان و خوزستان بعد از گندم و جو كشت نمود . رعايت تناوب 4-2 ساله در كشت كنجد به منظور جلوگيري از شيوع امراض و افات ضروري است (گاردنر و همکاران، 1372).
1-17- آبياري
كنجد به طور معمول در برابر خشكي مقاوم است . با اين وجود گياهچه كنجد در برابر كمبود آب بيش از حد حساس است . همچنين در زمان گلدهي و اوايل دانه بندي نيز به كم آبي حساس مي گردد . آبياري بسته به نوع زمين كشت بطريق كرتي ( غرقابي ) يا جوي و پشته صورت مي گيرد . اين نبات بويژه در مراحل اول گياهچه اي در برابر پوسيدگي ريشه و ساير بيماريهاي قارچي ناشي از مردابي شدن يا رطوبت اضافي حساس است . انجام كشت كنجد به صورت هيرم باعث افزايش درصد جوانه زني و نيز تسريع در آن مي شود .
هر چند که گیاه کنجد به عنوان یک گیاه مقاوم به خشکی و گرما شناخته شده می باشد با این وجود برای تولید و عملکرد بیشتر نیازمند رطوبت است، بنابراین در صورت مشاهده تشنگی گیاه باید به نسبت به انجام آبیاری حتی الامکان در هنگام شب اقدام نمود. البته آبیاری بیش از اندازه و پی در پی نیز برای کنجد زیان آور است، به دلیل آن که موجب شدت یافتن بیماری بوته میری و پوسیدگی ذغالی در این گیاه می گردد (گاردنر و همکاران، 1372).
 
1-18-  مبارزه با علف هاي هرز
الف – شيميايي :
 جهت مبارزه و پيشگري ازشيوع علفهاي هرز مي توان از علف كش ترفلان به نسبت2 تا3 ليتردرهكتاراستفاده نمود. زمان استفاده قبل از احداث جوي و پشته بوده ، پس از مصرف لازم است بادوديسك عمودبرهم درعمق10 سانتيمتري با خاك مخلوط گرددتااثربخشي مناسبي داشته باشد.
بعد از سبز شدن مزرعه در صورت وجود علفهای هرز باریک برگ می توان از سم گالانت سوپر به میزان یک لیتر در هکتار استفاده کرد (ساکی حسینی، 1375).
ب- كنترل زراعي :
 اين گیاه در مراحل رشد در مقابل علفهاي هرز حساس و قادر به رقابت با آنها نيست و به دليل در اين مرحله عمليات وجين ضرورت دارد . در كشت رديفي استفاده از پنچه غازي يا كولتيواتور سبك بهترين روش مبارزه با علفهاي هرز مي باشد. استفاده از برنامه تناوب صحيح نيز توصيه مي گردد. همچنين انجام يك آبياري در هنگام تهيه زمين باهدف سبز شدن علفهاي هرز و مبارزه با آنها تاثير قابل توجهي دارد .
چون رشد اولیه ی گیاهچه ی کنجد کمتر از علف های هرز سریع الرشد منطقه می باشد، بنابراین ایجاد یک بستر مناسب و عاری از علف های هرز برای برخورداری کنجد از رشد مناسب و مطلوب اهمیت فراوان دارد. ریشه های گیاه کنجد نازک و فیبری شکل می باشد و به آسانی آسیب پذیر است. به همین دلیل زیر و رو کردن خاک های اطراف گیاهچه ی این گیاه دشوار است. برای مبارزه علف های هرز می توان از روش های مکانیکی، شیمیایی و یا توام استفاده نمود (رشیدی، 1385).
اگر کشت به صورت سنتی و در هم انجام گرفته باشد، بایستی به وسیله کارگر و با دست، اقدام به وجین علف های هرز نمود. در کشت به صورت ردیفی نیز می توان از ادوات کشاورزی نظیر کولتیواتور نسبت به از بین بردن علف های هرز موجود بین خطوط اقدام نمود. بدیهی است در این روش برای حذف علف های هرز روی خطوط بایستی از طریق وجین دستی عمل نمود.
1-19- آفات
آفات رایج گیاه کنجد شامل آگروتیس یا طوقه بر، شته و کرم برگ خوار می باشد که در مراحل اولیه یا در طول رشد این گیاه ایجاد خسارت می نمایند. در این ارتباط، لازم است با استفاده از ترکیب سم سوین با سبوس مبادرت به طعمه پاشی یا با استفاده از سموم مالاتیون، دیازینون مطابق با مقدار توصیه اقدام به محلول پاشی کرد (اینترنت).
1-20- بیماری ها
1-گل سبز (فیلودی) کنجد
این بیماری در بیشتر نقاط ایران وجود دارد. تشکیل کلروفیل در اجزای گل و سبز شدن گلبرگها و عدم تشکیل کپسولهای بذر از علایم مهم این بیماری می باشد. در موقع آلودگی اگر مقداری کپسول نارس در بوته تشکیل شده باشد ترک خورده و بذرشان روی زمین می ریزد ولی بیشتر بذرها در داخل کپسول جوانه زده و ایجاد حالت جارویی در بوته می نمایند. در مواردی این بوته ها ترشحات صمغ مانندی در روی برگها، ساقه ها و کپسولها تولید میکند که در ابتدا بیرنگ بوده ولی بعد سیاه میشوند.
عامل این بیماری یک فیتوپلاسما می باشد که سلولهای با قطر 500نانومتر به بالا دارند و محدود به آوند آبکشی هستند. این بیماری دامنه میزبانی نسبتاً محدودی دارد و از روی تعدادی دیگر از گیاهان از جمله کلزا نیز گزارش شده است. این فیتوپلاسما توسط زنجره Neoaliturus haematoceps منتقل میشود.
کنترل:- تنظیم تاریخ کاشت. اگر کنجد را زود بکاریم (اواخر خرداد) آلودگی زیاد است.
-ارقام مقاوم.
– مبارزه با ناقل بوسیله سموم سیستمیک
2- بوته میری کنجد
عواملی چون Phytorhthora nicotianae، Verticillium dahliae ، Fusarium oxysporum f.sp.sesame باعث ایجاد بیماری می شوند که به تمام این بیماریها بطور کلی بوته میری می گویند. البته ورتیسلیوم کمتر دیده شده است.
قارچ فیتوفترا وارد آوند نمی شود و باعث پوسیدگی ریشه و از پا افتادن بوته ها میشود، ولی فوزاریوم آوندی است و به ریشه صدمه ی زیادی نمی زند بلکه باعث قهوه ای شدن آوندها میشود. این بیماری آوندی شبیه پژمردگی های آوند

متن کامل پایان نامه ها در 40y.ir

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *