مفاصل، استئوآرتریت، مفصلی، غضروف‌ها، می‌تواند، می‌شوند

ن پیشرفت بیماری ایجاد کند. در برخی مواقع این کاهش وزن حتی می‌تواند از نیاز به عمل جراحی در بیمار پیشگیری کند، اما این اثر بخشی بستگی به میزان پیشرفت بیماری دارد (کراس نوکوسکی، 2007).
مسائل ارثی و ژنتیکی
نقش ژنتیک نیز در بروز این بیماری به خصوص در مفاصل دست روشن است اختلالات ارثی می‌تواند در بروز این بیماری نقش مؤثری داشته باشد. البته لازم به ذکر است که وجود اختلالات ارثی تنها به معنای ابتلای قطعی به این بیماری نخواهد بود بلکه به معنای آن است که فرد باید تحت نظارت و معاینات دقیق‌تری جهت ارزیابی بروز این بیماری قرار گیرد. شما اگر در خانواده‌تان زمینه ژنتیکی ابتلا به آرتروز را داشته باشید نمی‌توانید از این خصوصیت فرار کنید، اما می‌توانید با کنترل عوامل قابل پیشگیری، بروز آن را کند کرده و به تأخیر بیندازید، برای مثال با کنترل وزن، فراگیری روش‌های اصولی صحیحی نشستن، صحیح ایستادن و به کار گیری صحیح مفاصل در انجام کارهای عادی و روز مره و انجام ورزش‌های طبی خاص به سلامت مفاصل خود کمک کنید (پروکوپ، 1996).
ضعف عضلات
مطالعات نشان می‌دهد که ضعف عضلات اطراف ران سبب افزایش استعداد ابتلا به این بیماری در مفاصل زانو می‌شود.
سایر بیماری‌ها واختلالات التهاب مفاصل
افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی دارای شانس بیشتری جهت ابتلا به استئوآرتریت می‌باشد. به علاوه تجمع بیش از حد آهن دربدن نیز (هموکرو ماتوزیس) می‌تواند سبب تخریب عضلات مفصلی شود و شانس ابتلا را افزایش می‌دهد. ترشح بیش از حد هورمون رشد (آکرومگالی ) نیز می‌تواندبر روی مفاصل و استخوان‌ها اثرات سوء گذاشته و منجر به بروزاستئوآرتریت شود.
پاتولوژی
استئوآرتریت بیماری مفصلی است که در درجه اول غضروف مفصل را درگیر می‌کند. غضروف بافتی لغزنده است که انتهای استخوان‌هارا در یک مفصل می‌پوشاند. استخوان‌ها به واسطه‌ی سالم بودن غضروف‌ها می‌توانند حرکتی آسان بر روی یکدیگر داشته باشند. وظیفه دیگر غضروف‌ها جذب شوک در طی حرکات فیزیکیمی‌باشد. در طی بیماری استئوآرتریت لایه سطحی غضروف‌ها خرد شده و از بین می‌رود که باعث سایش استخوان‌ها زیر غضروف‌ها به همدیگر و نهایتاً درد، ورم و کاهش حرکت در مفصل به وجود آید به مرور زمان مفصل شکل طبیعی خود را از دست می‌دهد. همچنین اسپورهای استخوانی (زوائد استخوانی) که استئوفیت نامیده می‌شوند در لبه‌های مفصل رشد می‌کنند که خود باعث درد و ناراحتی بیشتر می‌شوند. بیماران مبتلا به استئوآرتریت معمولاً درد و محدودیت حرکت در مفصل دارند. در انواع دیگر آرتریت سایر اعضای داخلی نیز درگیر می‌شوند ولی استئوآرتریت تنها مفاصل را در گیر می‌نماید. به عنوان مثال آرتریت روماتوئید علاوه بر مفاصل سایر قسمت‌ها را نیز می‌تواند درگیر کند، زودتر از استئوآرتریت فرد را مبتلا می‌کند و ممکن است علاوه بر ورم و قرمزی در مفصل، باعث شود که فرد احساس مریضی و خستگی و یا حتی در مواردی احساس تب نماید (روس،2001).
استئوآرتریت علاوه بر درگیری مفاصل متعدد، عمدتاً با نقص در فرایند ترمیم غضروف‌های آسیب دیده و در اثر تغییرات بیومکانیکی و بیوشیمیایی در مفاصل مشخص می‌شود. غضروف، رگ خوانی ندارد که باعث محدودیت تأمین مواد غذایی و اکسیژن برای کندروسیت ها می‌شود.یعنی سلول‌هایی که مسئول حفظ مقادیر زیادی ماده‌ی زمینه ای خارج سلولی هستند. در مراحل اولیه، در تلاش برای ترمیم، دسته‌هایی از کندروسیت ها در نواحی آسیب دیده جمع می‌شوند و غلظت فاکتورهای رشد در ماده زمینه ای افزایش می‌یابد. این تلاش متعاقباً شکست می‌خورد و منجر به عدم تعادل به سمت تجزیه می‌شود. افزایش سنتز وپروتئازهای تخریب کننده بافتی (ماتریس متالو پرو تئنازها و آگریکانازها)، افزایش رگ آپوتئپوتیک کندروسیتها و سنتز ناکافی اجزای ماتریکس خارج سلولی منجر به تشکیل ماده زمینه ای می‌شود که نمی‌تواند استرس‌های مکانیکی طبیعی را تحمل کند. متعاقباً، بافت وارد چرخه معیوبی می‌شود که در آن تخریب بر سنتزماتریس خارج سلولی غلبه می‌کند. از آنجا که غضروف مفصلی عصب ندارد، این تغییرات منجر به علائم بالینی نمی‌شوند. مگر اینکه بافت‌های دارای عصب در گیر شوند. این امر یکی از دلایل تشخیص دیر هنگام استئوآرترتیت است. مشخصه‌ی اصلی استئوآرتریت، تغییرات استخوان‌های ساب کندرال است. ایجاد استئوفیت، بازسازی استخوانی و اسکلروز ساب کندرال، برای تشخیص رادیولوژیک ضروری هستند (نلسون، 2006).
ویژگی‌های بالینی و تشخیص
درد، اولین و غالب‌ترین علامت استئوآرتریتی است که باعث



قیمت: 11000 تومان

این نوشته در پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *