ذرت، که، می، این، های، پروتئین

نوسانات شدید قیمت محصول نهایی(گوشت مرغ) این صنعت گردیده است. به رغم تلاش های صورت گرفته، صنعت مرغداری کشور هنوز نوسانات شدید قیمت نهاده های تولید و عدم کنترل مناسب قیمت آ ن ها را از یک سو و کنترل شدید قیمت محصول تولیدی(گوشت مرغ) را از سوی دیگر تجربه می کند که این امر به نوبه خود موجب کاهش سود تولید کننده و عدم رغبت به سرمایه گذاری در این بخش می گردد(مشایخی و حاجی زاده فلاح، 1390).

1-5- مکمل های معدنی و ویتامینی
مواد معدنی و ویتامین ها دارای وظایف بیولوژیکی زیادی در بدن می باشند و تامین بهینه آن ها برای تندرستی و عملکرد بهینه طیور ضروری است (NRC، 1994). در چند سال اخیر تحقیقات زیادی در مورد مقدار واقعی احتیاج به مواد معدنی و ویتامین ها صورت گرفته است(پوررضا، 1387). موسسات مختلف توصیه های متفاوتی از نیازهای مواد معدنی و ویتامینی را برای جوجه های گوشتی انجام می دهند، که از آن جمله می توان به انجمن تحقیقات ملی آمریکا NRC ( National Research Concil ) و نیز توصیه های شرکت های تولیدکننده سویه های خاص تجارتی اشاره کرد (Inal و همکاران، 2001).
مکمل های معدنی و ویتامینی ترکیبی از مواد معدنی و ویتامین ها هستند که به جیره غذایی حوحه های گوشتی برای تامین آن دسته از مواد معدنی و ویتامین هایی که احتمال کمبودشان در جیره های غذایی بیشتر است اضافه می شوند. با توجه به اهمیت اضافه کردن مکمل های معدنی و ویتامینی به جیره های غذایی جوجه های گوشتی، امروزه تولید تجارتی این مکمل ها در تمام نقاط دنیا رایج است (Scott و همکاران، 1982).
کارخانجات مختلفی نسبت به تولید انبوه مکمل های معدنی و ویتامینی اقدام می نمایند که در عمل مقادیر زیادتری از مواد معدنی و ویتامینی را در تولیدات خود استفاده می کنند (Asaduzzaman و همکاران، 2005). بیش از 55 تا 70 درصد کل هزینه های پرورشی جوجه های گوشتی مربوط به خوراک مصرفی می باشد که حدود 3 درصد از محموع هزینه ها را مواد معدنی و ویتامین ها به خود اختصاص می دهند (افشار، 1376 و فتحی، 1383). ازت و فسفری که از طریق مصرف بیش از حد این مکمل ها از طریق فضولات به محیط اطراف دفع می شود به آلودگی بیشتر محیط زیست دامن می زند (Keshavarz، 1998). استفاده زیاد از مواد معدنی و ویتامین ها علاوه بر موارد یاد شده، از طریق ایجاد تداخل های مختلف مواد معدنی و ویتامینی در برخی موارد اثرات سوئی بر عملکرد و کیفیت تخم مرغ نیز دارد(افشار، 1376 و فتحی، 1383).
از طرفی با بالا رفتن سن، سرعت اضافه وزن کم تر گردیده و میزان خوراک مصرفی افزایش می یابد و احتمال داده می شود، میزان مواد معدنی و ویتامین های موجود در اقلام خوراکی مورد استفاده و نیز در جیره می تواند مقادیری از مواد معدنی و ویتامینی را برای تامین احتیاجات نگهداری و نیز تولید در مراحل بعدی پرورش تامین نماید (فتحی، 1383). گزارش های متعددی وجود دارد که مواد معدنی و ویتامین ها در اغلب موارد بدون در نظر گرفتن نیازهای واقعی بیش از حد نیاز به جیره های غذایی اضافه می شوند(Ruiz و Harms، 1990 ).
از آن جا که کلیه ویتامین های خالص جهت تهیه مکمل ویتامینی طیور از خارج کشور تهیه می شود، سالیانه شاهد خروج مقادیر زیادی ارز از کشور می باشیم. لذا اهمیت توجه به مقدار و چگونگی مصرف این کالا در صنعت طیور بسیار حائز اهمیت است. کاهش هزینه های این بخش مهم ترین تاثیر را بر سودآوری این صنعت و تولیدکنندگان آن خواهد داشت. در حالی که با توجه به موارد ذیل به نظر می رسد مصرف فعلی این مقدار مکمل ویتامینی بیش از حد نیاز باشد:
1- در حال حاضر مکمل های ویتامینی تولیدی رایج در ایران که برای جوجه های گوشتی تهیه می شود،
چندین برابر نیاز های پیشنهادی ( 1994) NRC فرموله می شود (لسون و سامرز، 1385 ).
2- با توجه به این که ویتامین های محلول در چربی توانایی ذخیره در کبد را دارند این امکان وجود دارد که میزان ذخیره شده در طول دوره آغازین و رشد کفاف نیاز دوره پایانی را بدهد (McDowell، 2000).
3 – مکان حضور ویتامین های مازاد بر نیاز در مدفوع و مصرف مجدد آن ها از طریق مدفوع خواری وجود دارد (McDowell، 2000).
4- امکان تأمین بخشی از ویتامین های مورد نیاز پرنده از طریق اقلام خوراکی اصلی موجود در جیره که به هنگام جیره نویسی مورد توجه قرار نمی گیرد (NRC، 1994).
5- استفاده بی رویه مرغداران از برخی ویتامین ها به صورت مازاد بر مکمل ویتامینی موجود در جیره غذایی.
با توجه به نکات گفته شده آزمایش حاضر به منظور مقایسه انواع مکمل های معدنی و ویتامینی ویژه جوجه های گوشتی با توجه به صفات لاشه، پارامترهای خونی و فلور میکروبی روده صورت گرفته تا مناسب ترین مکمل 5/0 درصد مرغ گوشتی معرفی و از خروج ارز جلوگیری شود.

فصل دوم
کلیات و مرور منابع

2-1- مواد اولیه مورد استفاده در جیره های آزمایشی
2-1-1- ذرت
گیاه ذرت از جنس Zea  mays و از خانواده Gramineae است که تاکنون 507 گونه آن شناخته شده است. ذرت گیاهی است یکساله، ویژه مناطق گرم و فصول گرم سال در مناطق معتدل، گونه‌های مختلف ذرت در بیشتر نقاط دنیا قابل کشت و بهره‌برداری است، اما منشأ آن قاره آمریکا است و هنوز هم این قاره مقام اول تولید و مصرف آن را دارا است. دانه ذرت به رنگ‌های زرد، سفید، قرمز و بنفش دیده می‌شود که از بین آن ها در تجارت بین‌المللی گونه‌هایی که دارای رنگ زرد هستند اولویت بیشتری دارند، رنگ زرد پوسته ذرت مربوط به گزانتین و سایر پیش‌سازهای ویتامین A است(نوید شاد و جعفری صیادی، 1383).
ذرت پس از گندم و برنج مهم ترین منبع تامین غذا برای جمعیت در حال افزایش جهان می باشد. ذرت به دلیل قابلیت هایی مانند قدرت سازگاری با شرایط اقلیمی گوناگون، مقاومت نسبی به خشکی و عملکرد زیاد، در بسیاری از کشورها به طور گسترده کشت می شود (Emam, ، 2007).
از دانه درشت به اشکال مختلف استفاده می‌شود که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از :
1ـ مصارف تغذیه‌ای برای انسان
2ـ مصارف تغذیه‌ای به عنوان خوراک دام و طیور
3ـ مصارف صنعتی برای تولید تنقلات مانند : ذرت پولک شده، برگ شده، پفک، آرد و بلغور ذرت که از آن برای صبحانه استفاده می‌شود.
4ـ آسیاب کردن ذرت برای تولید نشاسته، سیروپ، دکسترین، روغن و حتی شکر
5ـ تغذیه فرآورده‌های تخمیری مانند : الکل اتیلیک، الکل بوتیریک، الکل پروپیلیک، استالدهید، استون، اسید لاکتیک، اسید استیک، گلیسرول(نویدشاد و جعفری صیادی، 1383).
دانه ذرت حاوی غلظت کمی از پروتئین خام (حدود 80 گرم در کیلوگرم) در مقایسه با گندم و جو ( حدود 110 گرم در کیلوگرم) میباشد اما ارزش انرژی آن برای طیور بالاتر است ( حدوداً 14 در برابر 12.5 مگاژول در کیلوگرم). دلیل عمده این تفاوت در مقدار انرژی میزان بالای نشاسته ( بیش از 600 گرم در کیلوگرم) (Ward و همکاران، 1988) غلظت نسبتاً پایین پلی ساکاریدهای غیرنشاستهای محلول می باشد(Choct، 1997). در واقع ذرت حاوی یک گرم در کیلوگرم پلی ساکاریدهای غیرنشاستهای محلول می باشد در حالی که میزان آن ها در گندم، جو و چاودار به ترتیب 24، 45 و 46 گرم در کیلوگرم است (Cowieson، 2006). ذرت هم چنین غلظت پایینی از سایر فاکتورهای ضد تغذیهای مانند فیتین (Dardenne و همکاران، 1985)، ممانعتکنندههای تریپسین و لکتین را داراست (Cowieson، 2006). اما اگرچه به نظر میرسد که ذرت به خوبی توسط طیور هضم گردد، شواهدی وجود دارد که بیان میکنند، حضور نشاستههای مقاوم میتوانند ارزش انرژی ذرت را محدود سازند. اگرچه ذرت در جیره غذایی طیور عمدتاً به عنوان منبع انرژی لحاظ میگردد اما هم چنین، حدود 20% پروتئین در جیره آغازین جوجههای گوشتی را فراهم میسازد. اما پروتئین ذرت توازنی از اسیدهای آمینه را داراست که از لحاظ تغذیهای ضعیف به شمار میرود (Peter و همکاران، 2000). ذخایر عمده پروتئین در ذرت زئین و کافرین میباشد (MacDonald و همکاران، 1971). زئین از لحاظ مقداری مهمترین بوده و از لحاظ اسید آمینههای ضروری تریپتوفان و لیزین فقیر میباشد. بنابراین اگرچه ذرت منبع مهمی از انرژی برای طیور به شمار میرود اما مقدار پروتئین ذرت هم از لحاظ کمی و هم از جنبه کیفی ضعیف میباشد (Cowieson، 2006). ارزش انرژی ذرت و عناصر غذایی قابل دسترس موجود در آن میتواند متنوع باشد و از لحاظ سطح انرژی می تواند بزرگ تر از 162+_ کیلوکالری باشد. دلیل این تنوع ترکیب شیمیایی، مقدار نشاسته، ساختمان نشاسته، محافظت آمیلاز توسط آمیلوپکتین، قرار گرفتن نشاسته در بین ذرات درشت یا ماتریکس لیپید، پروتئین، کربوهیدرات و وجود ممانعت کنندههای آمیلاز و تراکم فیتات باشد (Cowieson، 2006).
ذرت به دلیل دارا بودن مقادیر قابل توجهی از عناصر غذایی قابل هضم، منبع مهمی از انرژی در تغذیه طیور گوشتی محسوب میگردد. کاربرد تغذیهای دانههای ذرت در جوجههای گوشتی بالا است و آن هم بر ضریب تبدیل مواد غذایی و هم وزن نهایی تأثیر گذار است. این عمدتاً به دلیل آن است که منبع انرژی آن به صورت نشاسته است که دارای قابلیت هضم بالایی در طیور میباشد علاوه براین به راحتی قابل پلت شدن بوده و در نتیجه منبعی با دانسیته بالا از انرژی به سهولت قابل استفاده به شمار میرود و از وجود فاکتورهای ضد تغذیهای عاری میباشد( لاربیر، 1390 ).
2-1-2- کنجاله سویا
سویا در اغلب کشورها کشت شده و بعد از فرآوری، در تغذیه دام و طیور استفاده می شود. تحقیقات نشان داده هیچ منبع پروتئینی را نمی توان بطور کامل جایگزین کنجاله سویا نمود. طی آزمایشی در سال 1917 مشخص شد حرارت دادن سویا، به دلیل تخریب مهارکننده های پروتئاز، موجب رشد و عملکرد بهتر حیوان می گردد. امروزه کنجاله سویا در بسیاری از مناطق به عنوان منبع اولیه تامین کننده پروتئین در تغذیه دام و طیور استفاده می شود. پیش بینی شده تولید جهانی کنجاله عصاره گیری شده با حلال، 114 میلیون
تن از کل 165 میلیلون تن در سال 2000 باشد (ﺑﯿﺎت، 91).
دانه سویا، حا وی 22-18 دانه سویا، حا وی و 35 تا 38 درصد پروتئین خام با قابلیت هضم 88 درصد می باشد (پوررضا، 1387). دانه سویای خام دارای بازدارنده های بسیاری است که این بازدارنده ها باعث کاهش قابلیت هضم و قابلیت استفاده از اسیدهای آمینه در طیور، خوک و نشخوارکنندگان می شوند. معمولاً با استفاده از حرارت، میزان این باز دارنده ها کاهش می یابد (مظاهری و رضوی، 1374). Balloun و Johnston ( 1953) گزارش کرد که استفاده از دانه سویای خام در جیره طیور، میانگین طول دوره زندگی را کاهش و دفع متابولیکی اسیدهای صفراوی را افزایش داده، که این امر باعث کاهش قابلیت هضم چربی ها می شود. به علاوه لکتین موجود در حبوبات باعث دفع آمیلاز از طریق مدفوع شد ه و در نتیجه باعث کاهش قابلیت هضم نشاسته می گردد. مصرف دانه سویای خام درجیره طیور، باعث افزایش وزن غده لوزالمعده ( 8 درصد در مقابل 37 درصد از وزن زنده )، افزایش وزن دوازدهه ( 35/1 در مقابل 06/1 درصد از وزن زنده)، کاهش مصرف غذا و رشد جوجه ها می شود (Kaankuka و همکاران، 1996).
کنجاله سویا متداول ترین منبع تامین پروتیین جیره طیور است که 30 تا 40 درصد جیره را تشکیل می دهد. استفاده از این ماده خوراکی به علت افزایش روبه تزاید قیمت آن، محدود بودن سطح زیر کشت در کشور و وابسته بودن به واردات محدود است(پوررضا، 1374 ).
ﮐﻨﺠﺎﻟﻪ ﺳﻮﯾﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ذرت 10 درﺻﺪ اﻧﺮژی ﺧﺎم ﺑﯿﺸﺘﺮی داﺷﺘﻪ و اﻧﺮژی ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﯿﺴﻤﯽ آن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ذرت 72 درﺻﺪ اﺳﺖ. ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺣﺠﻢ ﮐﺮﺑﻮﻫﯿﺪارت ﻫﺎ در ﭘﻮﺳﺘﻪ ﮐﻨﺠﺎﻟﻪ ﺳﻮﯾﺎ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻗﻨﺪ ﻫﺎ و ﭘﻠﯽ ﺳﺎﮐﺎرﯾﺪﻫﺎی ﻏﯿﺮ ﻧﺸﺎﺳﺘﻪ ای در ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﺗﮏ ﻣﻌﺪه ای ﻫﻀﻢ ﻧﺎﭼﯿﺰی دارﻧﺪ. ﮐﺮﺑﻮﻫﯿﺪرات ﻫﺎی ﻫﻀﻢ ﻧﺸﺪه، داﻧﺴﯿﺘﻪ ﻣﻮاد ﻣﻐﺬی را ﮐﺎﻫﺶ داده و ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ در ﺑﺮآورد ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻓﺮﻣﻮﻻﺳﯿﻮن اﯾﺠﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻗﺒﻞ از روﻏﻦ ﮐﺸﯽ ﺑﺎ ﺣﺬف ﭘﻮﺳﺘﻪ ﮐﻨﺠﺎﻟﻪ ﺳﻮﯾﺎ، ﻣﯿﺰان اﻧﺮژی و ﭘﺮوﺗﺌﯿﻦ اﻓﺰاﯾﺶ ﺧﻮاﻫﺪ ﯾﺎﻓﺖ. ﺣﺬف اﻟﯿﮕﻮﺳﺎﮐﺎرﯾﺪﻫﺎ و ﭘﻠﯽ ﺳﺎﮐﺎرﯾﺪﻫﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﺑﻮده و ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﮔﺬراﻧﺪن ﻣﺮاﺣﻞ اﺳﺘﺨﺮاج ﺗﻮﺳﻂ آب و اﻟﮑﻞ دارد. ﻧﺘﯿﺠﻪ اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﮐﻨﺴﺎﻧﺘﺮه ﭘﺮوﺗﺌﯿﻨﯽ ﺳﻮﯾﺎ ﻧﺎﻣﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد. اﺳﺘﻔﺎده از آﻧﺰﯾﻢ آﻟﻔﺎ ﮔﺎﻻﮐﺘﻮﺳﯿﺪاز ﺑﺎ آزاد ﮐﺮدن اﻧﺮژی ﻗﻨﺪﻫﺎی ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﮔﻮارش، اﻧﺮژی ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﯿﺴﻤﯽ را اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﯽ دﻫﺪ. ﺟﯿﺮه ﻧﻮﯾﺴﺎن ﻣﻌﻤﻮﻻً اﺳﯿﺪآﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎی ﮐﻨﺠﺎﻟﻪ ﺳﻮﯾﺎ را ﺑﺮ اﺳﺎس ﭘﺮوﺗﺌﯿﻦ ﺧﺎم ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ اﯾﻦ اﻧﺮژی، ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺧﻮراک ﻃﯿﻮر را ﺑﻬﺒﻮد ﺧﻮاﻫﺪ داد(ﺑﯿﺎت، 1391).
کنجاله سویا دارای پروتئین زیاد و ساختار اسید آمینه ای بسیار مناسبی است. مقدار لیزین آن زیاد ولی مقدار متیونین کمی دارد. متیونین اولین اسید آمینه محدود کننده درآن است. از نظر سیستین در کم تر از حد مطلوب و تریپتوفان در مرز حاشیه ای قرار دارد و حدود 95 درصد نیتروژن موجود در آن جزء پروتئین حقیقی بوده و برای تمام حیوانات مناسب است(Wiryvan ، 1997 ). کاهش آلفاگالاکتوزیدهای کنجاله سویا، قابلیت هضم اسیدهای آمینه متیونین، آلانین، والین و لیزین آن را افزایش می دهد (Leske ، 1999 ).
کنجاله سویا منبع مناسبی از اسیدهای آمینه ضروری به ویژه لیزین، گلیسین و تریپتوفان می باشد ولی مقادیر اسیدهای آمینه سیستئین و متیونین موجود در آن کم تر از مقدار مورد نیاز است(Wiryawan و Dingle، 1998). متیونین اولین اسید آمینه محدود کننده در جیره های پر انرژی بوده و بسیار حائز اهمیت است. با این حال، کنجاله سویا حاوی تعدادی ترکیبات ضد تغذیه ای و سمی از قبیل ترکیبات بازدارنده آنزیمی، آلرژی زا، گواترزا و عوامل ضد انعقاد خون می باشد. پروتئاز یکی از بازدارنده های مهم موجود در کنجاله سویا بوده و از هضم پروتئین جلوگیری می کنند. یکی از راه های خنثی سازی این عوامل ممانعت کننده کنجاله سویا، افزودن آنزیم به جیره است(Kocher و همکاران، 2000).
Wiryvan در سال 1997 ارزش غذایی کنجاله سویا و پروتئین های سایر حبوبات را مورد ارزیابی قرار داد و گزارش نمود مقدار پروتئین خام درکنجاله سویا بیشتر از سایر پروتئین های حبوبات بوده

این نوشته در پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *